... یاد من باشد

حرف برای گفتن زیاده، فرصتی برای نوشتن نیست

2007-06-01T11:08:00.000+03:30

از صبح تا 5 عصر سر کارم که البته خیلی وقتا 5 میشه 6 بلکه هم 6:30. 1 ساعتی تو راهم تا خوابگاه، خسته از کار می رسم نه میشه استراحت کرد نه کار مفید درست و حسابی، از مزایای خوابگاهه دیگه! خیلی هنر کنم یک کمی به اوضاع درس و پروژه فکر کنم که بیشتر اوقات هم در حین همون فکر کردن و سرو سامان دادن به اوضاع خوابم میبره. اگرم به ندرت فرصتی پیش بیاد حس و حال 5 . طبقه پایین رفتن برای سایت نیست. برای همین این روزا خیلی کم نت میام. اگر فرصتی بشه تو شرکت در حد چک کردن گاهیم خوندن تعداد محدودی وبلاگ. خلاصه که احتمالا تا مدتی اینجا چیزی نوشته نمی شه هرچند عملا این چندوقت هم همین بوده

بدون شرح

2007-05-16T21:39:00.000+03:30

2007-04-30T22:39:00.001+03:30

بعد از یک روز خسته کننده از 7تیر به شوق گودو راهی انقلاب می شم. همه میزها پره. دریغ از یک صندلی خالی. زنگ می زنم: پاشو آماده شو بیا روبروی پارک ملت. اولین مسافرم، جلو می شینم، کمربندم و می بندم و ... مسافرا سوار می شن و حرکت می کنیم. راننده رادیو رو روشن می کنه ... دور میدون ونک ماشین های نیروی انتظامی و مینی بوس های گشت ارشاد ایستادند. راننده تعریف می کنه که: دیروز همین جا یک خانمی سوار شد، بلافاصله گفتن بزن کنار، دوتا از این آبجی کماندوها یکی اینطرف یکی اونطرف ماشین، گفتن مدارکت رو بده به اون خانم هم گفتن خودتو جمع کن و آرایشت رو پاک کن و ... مجری رادیو جوان با سعید ابوطالب صحبت می کنه. امروز روزنامه ها نوشته اند که نیروی انتظامی طی بیانیه ای به صنف آرایشگران اعلام کرده که مدل موی غربی، کروات و پاپیون ممنوع است. از ابوطالب اصرار که شما با من شوخی می کنید. آقای ابوطالب روزنامه اعتماد الان جلوی منه و دوستان تو روزنامه های دیگه هم این تیتر رو دیدن. ابوطالب ضمن اظهار تعجب می گه: نیروی انتظامی حق چنین کاری رو نداره، مدل موی غربی تعریفی نداره پس از فردا می تونن تو خیابون به هرکسی گیر بدن. اصلا بیان به هرکسی که بینیش رو عمل کرده گیر بدن چون عمل جراحی بینی از غرب وارد ایران شده!
برج ملت پیاده می شم. دوستم می گه که چند دقیقه پیش جلوی صفویه دختری رو گرفته بودن و دخترک داشته گریه می کرده. آخر شب باید آمار بدن، درست مثل پلیس های راهنمایی رانندگی، راننده ای می گفت تاریخ جریمه ش برای قبل از خروج ماشین از کمپانی بوده و اون یکی می گفت که تو شهری جریمه شده که هیچوقت پاشو اونجا نذاشته! اینجا ایران است

اس تاد و دانش جو

2007-04-26T23:19:00.000+03:30

مزخرف می گه، یکسره داره مزخرف می گه، وقتی مثلا داره فکر می کنه دستش رو به چونه ش میذاره، اونطوریکه 4 انگشت رو یک طرف و انگشت شستش رو طرف دیگه صورت میذاره و چونه ش تو گودی بین انگشت شست و اشاره قرار می گیره و همونطور با شستش صورتش رو می خوارونه. اون یکی دستش هم همیشه تو جیب شلوار کرپ مشکی ایه که همیشه می پوشه. داره راجع به برنامه مربوط به پیش بینی بازار بورس حرف می زنه. مزخرف می گه، خب تو اگه راست می گی خودت ازش استفاده کن که یک پول قلمبه ای هم دستت بیاد و مایه دار بشی. همیشه هم همه چیزو باید بیشتر بخونه و بهمون بگه فکر نکنم هیچوقتم بخونه. یک مشت انگلیسی هم بین خرف هاش بلغور می کنه که یعنی من خیلی باسوادم
دارم فکر می کنم اونی که گفت این آدم باهوشیه و فقط چون مثل بقیه فکر نمی کنه کار کردن باهاش سخته خودش حتی از حرفهای الان این یکی هم مزخرف تر گفته
نمی دونم تازگی چرا از این کلمه مزخرف خوشم اومده. شاید چون این چند وقت اوضاع خودم هم به همین اندازه مزخرف بوده. کدوم اندازه؟ به اندازه عمق مفهوم کلمه مزخرف
الان کتاب رو گرفته دستش و سعی می کنه مطلبی رو که می خواد بگه از رویش بفهمه، کله ش رو تکون میده و به چشم و ابروهایش حالتی میده که یعنی مثلا چه جالب اما مطمئنم که نفهمیدتش که میره سراغ اون یکی کتاب بلکه از روی اون یکی بفهمتش، آخرشم یک مشت چرت و پرت می بافه. آره اینبار چرت و پرت می بافه، مزخرف نمی گه، چون اینا یک مشت رابطه ریاضین که فهمیدنشون زیاد سخت نیست. فکر کنم می دونه چی هستن، مساله اینجاست که اینا کلا خودشون چرت و پرتن
قیافه بچه ها خنده دارتره، بخصوص اونایی که خیلی قیافه گرفتن که یعنی می فهمیم چی می گی و کله شون رو عین گوساله تکون میدن، همونا از همه کمتر می فهمن، خودشونم این رو اعتراف می کنن
خب دیگه کلاس تموم شد، مزخرف گویی های استاد و مزخرف تر نوشتن منم تموم شد

2007-04-20T00:45:00.000+03:30

هنگامی که جامه بر تن دارد زیباترین زیبایان است

و چون جامه به در می کند نفس زیبایی است

27

2007-04-06T02:17:00.000+03:30

و اینک در آستانه ورود به 27امین سال

یک سال گذشته را با تمام بدیها و خوبیهایش دوست دارم. به جرات می تونم بگم که سال متفاوتی بود و حداقل دو سومش را زندگی کردم، تجربه کردم، با آدم های زیادی آشنا شدم، دوستان خیلی خوب با خاطره های خیلی زیبا و کسانی که اگرچه نمی تونم تو دسته دوستان خوب قرارشون بدم اما همیشه به خاطر درس هایی که ازشون گرفتم ازشون ممنونم ... درست مثل یک بازی چندین مرحله ای می مونه، 26امین مرحله رو پشت سر گذاشتم، مسیری که هیچوقت فراموشش نمی کنم. دلم می خواد بیشتر راجع بهش بنویسم

پارسال دلم می خواست با یک تلفن شروعش متفاوت باشه با یک ایمیل متحول شد، یک ایمیل پرماجرا. امیدوارم امسال هم سال متفاوتی باشه سالی جدید، با یک تلفن، یک ایمیل یا هرچیز دیگه

بهارانه

2007-03-20T19:36:00.000+03:30

دانه می چید کبوتر، به سرافشانی بید
لانه می ساخت پرستو، به تماشا خورشید
صبح از برج سپیداران می آمد باز
روز با شادی گنجشکان می شد آغاز
نغمه سازان سراپرده دستان و نوا
روی این سبزه گسترده سراپرده رها
دشت، همچون پر پروانه پر از نقش و نگار
پرزنان هر سو پروانه رنگین بهار
.
.
.
مهر، چون مادر می تابد سرشار از مهر
نور می بترد از آینه پاک سپهر
می تپد گرم، هم آواز زمان قلب زمین
موج موسیقی رویش! چه خوش افکنده طنین
ابر می آید سر تا پا ایثار و نثار
سینه ریزش را می بخشد بر شالیزار
رود می گرید تا سبزه بخندد شاداب
آب می خواهد جاری کند از چوب، گلاب
خاک می کوشد تا دانه نماید پرواز

باد می رقصد تا غنچه بخواند آواز
مرغ می خواند تا سنگ نباشد دلتنگ
مهر می خواهد تا لعل بسازد از سنگ
تاک صد بوسه ز خورشید رباید از دور
تا که صد خوشه چو خورشید برآرد انگور
سرو، نیلوفر نشکفته نوخاسته را
می دهد یاری کز شاخه بیاید بالا
.
.
.
سرخوشانند ستایشگر خورشید و زمین
همه مهر است و محبت نه جدال است و نه کین
اشک می جوشد در چشمه چشمم ناگاه
بغض می پیچد در سینه سوزانم، آه
پس چرا ما نتوانیم که این سان باشیم؟
به خود آییم و بخواهیم که : انسان باشیم

2007-03-15T10:37:00.000+03:30

دوستت دارم اما عاشقت نیستم

عاشقت نیستم اما دوستت دارم

این دوتا خییییییلی باهم تفاوت دارن

کودک درون من

2007-03-02T14:55:00.000+03:30

بچه های کوچولو وقتی مریض می شن مامان و بابا بغلشون می کنن، نازشون می کنن، بوسشون می کنن و قربون صدقشون میرن و اینا از 1000 تا قرص و شربت و دارو و درمان اثرش بیشتره و آرام بخش تر
دخترکی 4-5 ساله درونم خونه کرده. دخترکی شیطون با موهای کوتاه و فرفری، چشم های گرد قهوه ای و بینی فندقی، اگرچه گاهی از بچه بازی هاش خسته می شم و دعوامون میشه اما دوستش دارم، دوست داشتنیه. وقتی مریض می شم، وقتی درد می کشم، دیگه خبری از عاطی 26 ساله نیست. دخترک دلش بغل می خواد، نوازش می خواد، می خواد یکی باشه که خودش رو براش لوس کنه، که وقتی از درد ناله می کنه قربون صدقش بره، که بشینه کنارش، سرش رو بذاره روی پاش، موهایش رو با سرانگشتای مهربونش نوازش بده و براش قصه بخونه. دخترک عاطی رو دوست نداره چون حضورش باعث شده که کسی اون رو نبینه، اینجور مواقع دخترک دلش می گیره، پژمرده می شه، میره توی تختش، پتو رو تا زیر چونه ش بالا می کشه،چند صفحه ای کتاب می خونه، چشمهایش رو می بنده و در عالم رویاهاش غرق می شه
برای اولین بار کارم به دندان پزشکی کشید. اونم عصب کشی

مرا پیدا کن

2007-02-24T01:02:00.000+03:30

چه پرم امشب و تمام این شب ها و این روزها
چه پرم از خواستن، بودن
پر از خواستن بودن
و تو نبودی، نیستی
اکنون اینجایم، لبریز از اشک و خالی از خود
اینجا بر صندلی شماره 5 یا 6؟! نشسته ام
کنار تو
سرم را بر شانه ات تکیه می دهم
چشمانم را می بندم
حالا دیگر صدای بازیگران هم مبهم است و گنگ
دور می شوم، کجا؟
نمی دانم
خودم را گم کرده ام! روحم مرا جا گذاشته است اینجا
روح سرگردان، سرکش و آزادم
روح لطیف و حساسی که مرا به جای همه کسانی که می رنجانندش مجازات می کند
به مسلخ می بردم، به صلابه ام می کشد، در شهر می چرخاندم
تبعیدم می کند
تنهایم می گذارد، از من دور می شود و جا برای دلتنگی می گشاید

عاطی، عاطی جون
چشمانم را می گشایم، نگاهت می کنم
خوبی خانم؟ کجایی؟
اوهوم خوبم، هستم
و می دانم که تو میدانی که نیستم
خوب نیستم، اینجا نیستم
می دانی!؟
مرا گم کرده ای. در کوچه پس کوچه های این شهر خاکستری؟ شهر گناه؟
نه
من اینجایم. جسمم اینجاست، روحم اما
آن را دزدیده اند
کجا؟
در عرف، در دنیای دروغ، دورویی، بیزاری
در دوستی های دروغین، روشنفکری های مبتذل
روح من گم شده است
روح من در پس پشت ممنوعیت ها و خودخواهی ها گم شده است
تو اما
مرا در آغاز یافتی و اکنون در نیمه راه گمم کرده ای
تو مرا در میان نگرانی ها و آشفتگی هایت گم کرده ای
در بلاتکلیفی ها و ترس هایت
آری تو مرا گم کرده ای
این بار پیشانیم را نبوسیدی
و این محکم ترین دلیل است برای تصدیق حرفم

دستت را دور شانه ام حلقه می کنی، بازویم را می فشاری
و من آرزو می کنم
ایکاش
پایان این فیلم پایان دنیا بود

بدون شرح

2007-02-16T11:52:00.000+03:30

تعطیلات خود را چگونه گذراندید؟

2007-02-08T15:23:00.000+03:30

دو هفته پیش، چهارم بهمن، بعد از20 و اندی روز سرو کله زدن با یک عالم جزوه و کتاب و امتحان، چادر چاقچول کردم و به قصد دیدار خانواده و استراحت و بدر کردن خستگی امتحانات از تن راهی شهر مقدس گردیدم. چه خیال ها که نداشتم: 10 روز اقامت در منزل به صرف خواب و غذای گرم و مطالعه کتاب های خوانده نشده و دیدن فیلم های قرض گرفته شده از آرشیو یکی از دوستان و البته نگاهی به مقاله پروژه ی پایان نامه و زدن طرح های سفارش شده و ... القصه قم آمدن همان و روز اول را با سردرد به سر بردن تا شب همان. روز دوم صبح مادر گرامی با دل درد و حال تهوع از خواب بیدار گردید و بعد از ساعتی درد آنچنان به کنجش گذاشت و فشارش سیر صعودی طی کرد که راهی بیمارستان گردیدیم و دکتر جراح را که از اقوام بودند ندا دادیم که بشتاب که اوضاع بس وخیم است. از آنجا که بیمارستان های شهر علما بسی مجهز می باشند قرص زیر زبانی جهت پایین آوردن فشار و آمپول پتدین جهت کاهش درد در بیمارستان موجود نبود و در بیمارستان خصوصی چون روز جمعه بود دکتر سونوگرافی و پزشک قلب جهت مشاوره در منزل به استراحت مشغول بودند. البته که کسی روز جمعه مریض نمی شود اگر هم بشود مقصر خودش است و می تواند سر بر زمین گذارد و شر کم کند. خلاصه آنکه مادر عزیز را بستری نمودیم و فردا جهت انجام یک عدد سونوگرافی 3 بیمارستان را زیر پا گذاشتیم تا در ساعت 2:20 روز شنبه ایشان جهت خارج نمودن کیسه صفرا و مشتی سنگ و شن موجود در آن راهی اتاق عمل گردید. اینگونه شد که بنده طی 72 ساعت در بیمارستان 6 ساعت به استراحت پرداختم و پس از مرخصی تا اکنون همانطور که مشغول خوردن و خوابیدن هستم و چند نفر ملازم بادم را می زنند تا خستگی امتحانات از تن بدر کنم مشغول شستن و پختن و سابیدن و پرستاری و صد البته پذیرایی از قشون 200 نفره اقوام که دسته دسته جهت عیادت تشریف می آورند نیز می باشم. قدیمیان ضرب المثلی نیک بکار می برند که بدبختی که باز آید، گ... وقت نماز آید، حکایت ماست که در این بین همشیره کوچکترمان که امسال کنکوری می باشد چند روزی ست دچار این آنفولانزایی گردیده که هرکس را گرفته تا یک ماه رهایش نکرده و در رختخواب انداخته. آری این بود شرح ماوقع 15 روز استراحت و تعطیلی من در منزل

دانشگاه، یک روز برفی

2007-01-22T23:56:00.000+03:30

برف نو، برف نو
سلام سلام
بنشین
خوش نشسته ای بر بام
پاکی آوردی ای امید سپید
همه آلودگی ست این ایام
راه شومی ست، می زند مطرب
تلخ واری ست، می چکد در جام
اشک واری ست، می کشد لبخند
ننگ واری ست، می تراشد نام
شنبه چون جمعه، پار چون پیرار
نقش همرنگ می زند رسام
مرغ شادی به دامگاه آمد
به زمانی که بر گسیخته دام
ره به هموار جای دشت افتاد
ای دریغا که برنیاید گام
تشنه آنجا به خاک مرگ نشست
کاتش از آب می کند پیغام
کام ما حاصل آن زمان آمد
که طمع برگرفته ایم از کام
خام سوزیم الغرض بدرود
تو فرود آی برف تازه، سلام

یک شوق یک آرزو

2007-01-04T09:03:00.000+03:30

دو سه برگ از جزوه های کپی شده را در دست می گیرد و جلوی پنجره می ایستد. زمین حیاط و درختان، نیمی سفید، نیمی برهنه، از بارش صبح هنگام
اندام نیمه برهنه تک درخت و شوقی دیرینه در دل
شوق برهنگی در سرما
باران
برف
شسته شدن
پاکی
سبکی
کودک شدن

امتحان، امتحان، امتحان
چقدر دوست داشت انصراف بدهد. از زندگی, نه! از درس. هیچوقت امتحان پس دادن را دوست نداشت. نه در زندگی نه در تحصیل, هرچند تا به حال از نتایجش ناراضی نبود. در امتحان های زندگی خیلی چیرها یاد گرفته بود و در امتحان های درسی ... البته شیوه برگزاریشان خیلی تفاوت داشت. زندگی، امتحانش بی خبر و ناگهانی است، شاید بهتر باشد اسمش را کوئیز بگذاریم. آره، مثل کوئیزهای کلاسی! در عوض آدم همیشه حواسش جمع است، همیشه آماده امتحان است. اما تاریخ امتحا نهای درسی از روز ثبت نام در برنامه درسی اعلام می شود، نهایتا چند روز اینطرف آنطرف می شود اما هیچوقت غافلگیرانه نیست و همیشه هم می ماند برای شب امتحان. مثل همین الان

بازهم یک شوق، یک حسرت، یک آرزو
یک آپارتمان کوچک، کار صبح تا بعدازظهر، فرصتی برای خواندن، تماشای بازی رنگ ها بر بوم، رهایی افکار در اتاقک های ذهن، قاپیدن کلمات جاری در فضا، چیدنشان بر دفتر خودنگاشته ها و معنی بخشیدن به آن ها. فرصتی برای دیدن وشنیدن. برای نزدیک شدن
براستی آدم ها چه دور شده اند، چه دور از هم، از زندگی، از حقیقت، از خوشبختی و چه دور از خود! چه دور
دریغ که چه غافلند، غافل از آرامش
اینجا
در یک صبح زیبای زمستانی یا یک غروب بارانی پاییزی، در یک اتاق 3 در 4 با یک کاناپه و میز چوبی، یک میز 4 نفره با صندلی های لهستانی، عطر یک دسته گل نرگس، کتابخانه چوبی داخل دیوار با کتاب های خوانده شده و خوانده نشده ای که با شوقی ماندگار در قفسه ها ردیف شده اند، در کنار یک دوست! یک دوست، نه در کلمه که در معنا. به صرف یک فنجان قهوه فرانسه و یک دونات شاه توت و لذت دیدن و شنیدن. به صرف یک نگاه و یک لبخند

یلدا بازی

2006-12-29T15:50:00.000+03:30

بازی بازی منم بازی! قضیه یلدا بازی رو که تقریبا دیگه همه می دونن. کاوه عزیز من رو دعوت به بازی کرده، منم که از طرفی مبادی آدااااب در پذیرفتن دعوت و از طرفی شیطون و عاشقِ بازی! و اما برویم سراصل ماجرا

عاشق خواندنم، البته نه از نوع آواز، بل کتاب. به طوریکه بسیاری از اوقات دلم می خواهد از دانشگاه وفوقش لیسانس انصراف دهم تا فرصت کافی برای خواندن و خواندن و خواندن و البت تمرین نوشتن داشته باشم و از آنجایی که سعی می کنم آدم خوشحالی باشم و معتقد می باشم که باید از لحظات لذت برد لذا از ابتدای ترم به کار گرافیک مشغول و از هرگونه مطالعه درسی دور گردیدم و همه را برای شب امتحان گذارده ام و اکنون من مانده ام با پروژه ای آغاز نشده و کتابی به قطر مثنوی برای شب امتحان

خرید 3 چیز برایم جزء لذت بخشترین لحظات زندگیم به شمار می آید: گل، کتاب، عطر. بخصوص اگر زیر باران پاییزی یا در روزهای برفی زمستان باشد البته از خوانندگان فرهیخته ای همچون شما پوشیده نیست که بهترین هدیه نیز برایم این 3 قلم می باشد

آدم اجتماعی ای می باشم و بالکل از آشنا شدن با آدم های جدید مشعوف می گردم

در نگاه اول آدم جدی ای به نظر می آیم اما در همان لحظات اولیه هم صحبتی متوجه می گردید که افتخار هم نشینی با چه انسان رئوف و مهربان و بی ریایی نسیبتان گردیده است و باید تا آخر عمر شکرگذار خدایتان باشید

از آنجایی که بنده در شهر شهید پرور قم متولد شده ام و خانواده در این سرزمین مقدس ساکن هستند هر 2-3 هفته یک بار که عزم وطن و دیدار والدین می کنم حجاب کامل،چادر، را در کیف نهاده و در لحظه ورود به خاک پاک، همانند دیگر زنان این بلد به خانمی محجبه، مکرمه، مقدسه تبدیل می شوم

تبصره1: اگر یک کتاب طالع بینی از نوع هندی، چینی یا مصری یا هر بلادی که در اختیار دارید باز کنید و بخش متولدین فروردین ماه را مطالعه نمایید به میزان زیادی به کمالات بنده پی خواهید برد. انسانی مستقل که معتقد است از مادر زاییده نشده است! کاری که از عهده اش برنیاید. متکی به نفس و در عین حال دارای قلبی سرشار از مهر و محبت. متولد این ماه شعاری دارد معروف که: فردا هم روز دیگری می باشد

پی نوشت: اعتقادی به طالع بینی ندارم اما از اونجایی که این ها طبق آمار نوشته شده به همان نسبت امکان وجود برخی خصوصیات عنوان شده در این کتاب ها در هرکسی هست از جمله بنده
حالا می مونه کسایی که دعوت بشن به بازی: فرزانه، فرهنگ، دزدکی، باغ آلبالو و لحظه گمشده البته این دعوت برای رعایت قاعده بازیه وگرنه میدونم که ممکنه این دوستان ننویسند

تله پاتی!!!؟؟؟

2006-12-24T19:11:00.000+03:30

سرما خورده. قرار است خونه بمونه و استراحت کنه و برایش ناهار بفرستن. اس-ام-اس میزنه که برقشون قطع شده. بعد از یکی دو ساعت اس-ام-اس میزنم برق اومد؟ تلفن می‌زنه: همین الان که اس-ام-اس‌زدی برق وصل شد. آخه این چه وضعشه؟ من از دست تو چه‌کار کنم!؟
حالا حرص نخور. ناهار آوردن برات؟
یک لحظه گوشی رو نگه دار ...
کی‌بود؟
ناهار آوردن
!!!
.
.
.

تازه از خواب بیدار شدم اما حوصله ندارم از جایم بلند بشم. از صبح تو اتاق بودم و اصلا بیرون نرفتم. قراره شب تنها باشم اما اصلن حوصله‌تنهایی رو ندارم. تنهایی رو دوست دارم اما بعضی اوقات هم مثل امشب ... فکر می‌کنم کاش پریسا نمی‌رفت خونه خاله‌اش تا با هم می‌رفتیم دونات، پیشنهاد می‌کنم حتما برید و از دونات‌های خوشمزه‌اش بخصوص شاه‌توتش بخورید، ویبره موبایلم تخت رو میلرزونه! اس-ام-اس دارم. از پریسا: سلام عزیزم، پایه‌ای بریم تجریش شال بخریم؟
آره، از اونطرف هم بریم دونات
پس آماده باش من ساعت 5 میام بریم
.
.
.

می‌گه: کارگردان فیلم آینه کی بود؟ روس بود کارگردانش. بگو چی بود اسمش!؟ ... و هی فکر میکنه. فیلم رو ندیده‌ام اما نمی‌دونم چرا از لحظه‌ای که این سوال رو می‌پرسه اسم تارکوفسکی تو ذهنم چرخ می‌خوره. تارکوفسکی نیست؟
آفرین خودشه
باز هم حرف می‌زنه و حرف می‌زنه، از فیلمی می‌گه که با دوستش در سینما دیده‌بوند و درحالیکه همه مردم می‌خندیدند این دو نفر گریه می‌کردند اما هرچی فکر می‌کنه اسم فیلم یادش نمی‌آید
احتمالا عروسی خوبان نبود؟
چرا چرا، خودش بود

!!!

2006-12-18T15:22:00.000+03:30

دیروز مراسم شصتمین سالگرد تاسیس بنیاد دایره المعارف ایران برگزار شد و رئیس این بنیاد آیت الله سید محمدکاظم موسوی بجنوردی میزبان بسیاری از شخصیت های سیاسی و اجتماعی بود. مهتاب کرامتی بازیگر و البته سفیر حسن نیت یونیسف هم در این مراسم شرکت کرد

منبع: روزنامه اعتماد

برف، برف، برف

2006-12-12T16:29:00.000+03:30

دیروز از صبح برف می‌بارید. روزهای برفی زمستان برای من مثل قرص اکس می‌مانند. انرژی بخش و شادی‌آور. از خوابگاه که بیرون می‌زنمدانه‌های سفید یکی یکی روی مژه‌ها و موهام می‌نشینند و من دلم نمیاد کلاه کاپشنم را سرم بگذارم تا خیس نشوم. دستم را زیر دانه‌های برف می‌گیرم می‌نشینند روی دستم، زیبا هستند، خیلی، درست مثل برف‌های کارتون‌ها، شکل ستاره یا یک گل شش‌پر. اما حیف که زود آب می‌شوند درست مثل این روزها و شب‌ها، وتنها یک خاطره ازشون به‌جای می ماند، یک خاطره زیبا

دانشگاه خیلی قشنگ شده، درخت‌ها و بوته‌ها و زمین برف پوش، وآتشی که در گوشه‌ای توسط کارگر‌ها روشن شده و بوی چوب سوخته آدم را مست می‌کند. دلم یک کلبه می‌خواهد بالای کوه، وسط برف‌ها، پاکی و بی‌آلایشی و آرامش، هیزم و آتش، چای و لیمو، سیب‌زمینی زغالی، موسیقی خوب و کتاب و بودن کسی که دوستش داری! همگی این‌ها برابر است با یک لذت ناب

2006-12-03T14:19:00.000+03:30

دلمون خوش بود تو دانشگاه اینترنت فیلتر نشده داریم! اینم که فاتحه‌ش خونده شد! امروز اعتماد نوشته بود که سایت آمازون و بخش انگلیسی ویکی‌پدیا هم فیلتر توسط خیلی از مراکز (آی-اس-پی) فیلتر شده. می‌گم هدف از ایجاد اینترنت چیه به نظر شما!؟

2006-12-02T11:36:00.000+03:30

دیروز اولین طرحم رسما تایید شد و من بعد از 6 ساعت کار ممتد و 4-5 ساعت بلاتکلیفی و سوال و جواب بالاخره ساعت 4:30 بعدازظهر از شرکت که آمدم بیرون احساس سبکی کردم و تمام مسیر شرکت در خیابان دولت تا شریعتی رو پیاده طی کردم و سفید شدم و اصلا دلم نمی‌خواست به نگرانی‌هام توجه کنم.
دیشب هم چون در حیاط خوابگاه بسته بود مجبور شدیم از پنجره سالن مطالعه بریم توی حیاط تا بتوانیم یک برف بازی حسابی بکنیم.
می‌گه تو اگر وقت کردی یک کمی هم درس بخون میگم آدم باید از فرصت استفاده کنه دیگه معلوم نیست اینطوری برف بشینه و فرصت برف بازی دست بده که. فردا امتحان دارم پس فردا تحویل تمرین سیمولیشن مدل آیزینگ که خیلی به قول بچه‌ها خفن است! پس فردا تحویل 5تا پروژه گرافیکی و 4شنبه تحویل کار شرکت و صحبت‌های جدی برای شروع کار! یک ساعت دیگه هم کلاس دارم . به نظرتون من الان تو سایت خوابگاه چه‌کار می‌کنم!؟

2006-11-29T23:13:00.000+03:30

ـ فقط کافیه فکر کنی برای یکی از نزدیکانت اتفاق بدی افتاده, اونوقته که فقط دنبال شواهدی برای اثباتش می‌گردی. این اولین فکریه که با دیدن اولین صحنه‌های " چه کسی امیر را کشت " تو ذهنم جرقه می‌زنه

ـ یکشنبه و دوشنبه, کافه 4چوب, کوچک و دنج و خلوت, ماربارو قرمز, ساعت‌های دوست‌داشتنی با یک آدم دوست‌داشتنی ویکی از اولین تجربیات که خیلی مزه داد

ـ هوس لبو خوردن رو, وقتی از جلوی لبوفروشی میدون تجریش رد می‌شی و با دیدن بخارش دلت قیلی ویلی میره, توی این سرما بندازن تو جونت اما فقط در حد همین هوس انداختن باشه, چه حسی بهت دست میده!؟

انسان بودن يعني اينكه وقتي با كسي مشتاقانه كوهي رو بالا رفتي اما رو قله حس كردي ازش بي‌نياز شدي، يادت نره كه اون پايين چقدر بهش نياز داشتي. این جمله رو تو یادداشت‌های فرهنگ خوندم, اینجا نوشتمش تا یادم و یادتون باشه

2006-11-25T01:15:00.000+03:30

سوار ماشین می شویم. راننده مردی میانسال است. خانم چادری که ظاهرا همسرش است کنارش نشسته. رادیو نوحه پخش می کند، راننده گریه می کند و همانطور با چشمان اشکبار به هیزی از توی آینه ادامه می دهد! البته این اتفاق تازه ای نیست، اما شنیدن این ترانه من را یاد جمعه گذشته و حادثه مذکور انداخت. فقط توی این ترانه جای روشنفکرنمایاان عزیز بسی خالیست

2006-11-23T03:24:00.000+03:30

ه..............................ی روزگار! گوشی رو بردار

بازشدن بلاگر و نوشتن همین یک جمله 7 دقیقه طول کشید!!!!!!!!!!!!؟

2006-11-15T13:45:00.000+03:30

دلم خوش بود میرم سانتیگو و از اونجا آپدیت می کنم غافل از اینکه کامپیوتر مورد نظر توسط یک ویروس خبیث پکیده بود و بنده پس از امتحان چندین آنتی ویروس یا همان ویروس کش! مجبور به تعویض ویندوز و نصب مجدد تمام برنامه ها شدم

کی گفته سیستم اوریجینال و ویندوز اوریجینال خوبه؟!اونم تو مملکتی که همه سی دی هاش کپی شده ست. هرچی سی دی نرم افزار می خرم یا باید صابون باز نشدن رو لپ تاپ رو به تنم بمالم یا لپ تاپ رو با خودم تا مغازه مربوطه حمل کنم! اصلا هم قصدم از گفتن این حرف ها این نبود که بگم لپ تاپ دار شدم

آهای جوون یک کلیک هم اینجا بکن و گوش کن

عشق با آدم چه می کنه

2006-11-05T11:38:00.000+03:30

در طول 18 سال کسب علم و دانش پشت میز و صندلی های مدرسه و دانشگاه و گچ خوردن، با وجود علاقه به فیزیک، به یاد ندارم هیچ کلاسی رو مرتب رفته باشم یا تمرین هاش رو تمام و کمال انجام داده باشم. اما سر این کلاس های گرافیک مثل این بچه مثبت ها حتی یک جلسه رو هم از دست نمی دم، تمرین هم اضافه بر سازمان انجام می دم، همینه که استاد مربوطه پیشنهاد کار میدن

اگرچه زندگی همیشه سختی های خاص خودش رو داره و روز به روز هم به مشکلات اضافه می شه اما این روزا رو دوست دارم و خوشحالم، روزهای پاییزی هم لذتش رو افزون کرده

وقتی قراره تو سایت دانشگاه تمرکز کنم و وبلاگ آپ کنم نتیجه بیشتر از این نمی شه، 3شنبه عازم سانتیگو هستم سعی می کنم از اونجا درست و حسابی آپ کنم

2006-10-27T12:31:00.000+03:30

2006-10-18T13:36:00.000+03:30

دیدین خانواده ها بخصوص مامان ها یا کسانی که مثلا خیلی آدم رو دوست دارن خیلی وقت ها با استدلال به همین دوست داشتن و اینکه خیر ما رو می خوان، سعی می کنن مانع انجام بعضی کارها یا حتی داشتن برخی طرز تفکرات بشن!؟ بعضی وقت ها که اساسی میرن رو اعصاب آدم. همیشه به این فکر می کردم که من اگر واقعا کسی رو دوست دارم این حق رو هم براش قائل می شم که خودش اونطور که دوست داره عمل یا فکر کنه، من هم می تونم تجربیاتم رو در اختیارش بگذارم تا اگر دوست داشت استفاده کنه نه اینکه مجبورش کنم چون دوستش دارم. تا اینکه چند شب پیش در حین خوندن کتاب "یک مرد" به این جملات برخوردم: عشق آن نیست که به دیگران، به آنهایی که می خواهند مبارزه کنند و در راه آن بمیرند، زنجیر بزنی. عشق آنست که بگذاری در راهی و به شکلی که انتخاب کرده اند بمیرند

2006-10-11T12:03:00.000+03:30

انسان ها عجب دمدمی مزاج هستند! وقتی از آنها توقع داری هیچ چیز به تو نمی دهند و وقتی دیگر ناامید شدی همه زندگی را در اختیارت قرار می دهند. همه زندگی؟ آری گاهی یک فحش یا یک سیگار همه زندگی است

یک مرد - اوریانا فالاچی

بر ما چه می گذرد!؟

2006-10-07T16:42:00.000+03:30

زمان: جمعه، 14 مهر 1385، ساعت 5:20 بعدازظهر
مکان: مترو، خط میرداماد، واگن ویژه بانوان

قطار شلوغه و جا برای نشستن نیست، حتی کنار دیواره های قطار که صندلی نیست مردم رو زمین نشسته اند. کیفم سنگینه، می ایستم جلوی ردیف صندلی های پر که اگر جایی خالی شد بتونم بشینم. توی هر ایستگاه به تعداد جمعیت اضافه می شه، شلوغ وشلوغ تر. از بین جمعیت صدای جیغ خفیفی بلند می شه، اهمیت نمی دم، خب احتمالا توی این شلوغی پایی له شده یا آرنجی به پهلویی خورده. چند ثانیه بعد بازهم صدای جیغ بلند می شه اما اینبار بلندتر از قبل. حرفی فریاد کشیده می شه، صدا بین جمعیت می پیچه و تا از انتها به ابتدای قطار برسه تبدیل به فریادی مبهم می شه. بازم اهمیت نمی دم، اما اینبار عده ای سرک می کشن تا ببینن چه خبر شده! کم کم صداها بلندتر می شه، جیغ ، فحش ... به ایستگاه امام خمینی می رسیم، صندلی ها یکی یکی خالی می شن، می شینم. دعوا اوج می گیره، حالا جمعیت وسط واگن به صورت کولنی جمع شده اند، خب مردم ما عاشق تماشای صحنه های اکشن هستن، نمی شه بهشون خرده گرفت. دختری دوستانش رو تشویق به تماشا می کنه و می گه که عاشق تماشا کردن دعواست. چند نفر دختری رو که یکی از طرفین دعوا بوده به سمت ابتدای قطار می کشن، دختر همچنان فریاد می کشه و فحش میده. زنیکه ج...، ج... میدم! حرفهایی رو که لیاقت خودشه به من نسبت میده! کم کم جمعیت از اطرافش پراکنده می شه و چهره اش رو می بینم، چهره ی نازی داره، صورتی ساده و بدون آرایش، مانتو مشکی کوتاه، شلوار مشکی برمودا، جوراب سفید و کتونی که حالا در حین دعوا یک لنگه ش برای کتک زدن از پاش دراومده و توی دستشه. روسریش رو سرش می کنه و زیر لب می گه: کثافت! ناخنم رو شکست. در حالیکه کتونیش رو می پوشه رو به انتهای مترو داد می کشه: نمی دونم کتونیم رو می خواست چکار؟(..........) فکر کنم یکی یک کاریش کرده بود داغ بود!!!! خانمی از وسط قطار به سمتش میاد و می گه: اون از قیافش معلوم بود که آدم درستی نیست، اینا دعوا راه میندازن که کیف بزنن، تو نباید دهن به دهن آدم بی شعور بشی، حیف تو نیست! دختر کم کم آروم می شه اما تا وقتی از قطار پیاده بشه هر از گاهی پدرش رو نثار خواهر اون زن می کنه یا عنوان می کنه که کجای طرف دعوا لگد زده که اون آروم شده!!! من بابام سرهنگ سپاهه میدم کاری باهاش بکنن که از 10 جاش دربیاد!!!!!!!.... باور کنید قطار مترو بود نه چاله میدون

پ.ن 1: خود سانسوری بعد از تحریر

پ.ن 2: خانم های وبلاگ نویس لطفا یک سری اینجا بزنید، فقط 5 دقیقه

2006-10-02T14:43:00.000+03:30

اندیشیدن به خونسردی بسیار بهتر است از تصمیم گیری از سر استیصال

مسخ - کافکا

2006-09-25T15:02:00.000+03:30

گویند مخور باده به شعبان نه رواست

نه نیز رجب که آن مه خاص خداست

شعبان و رجب ماه خدایست و رسول

ما در رمضان خوریم کان خاصه ماست

خیام

در اولین روز پاییزی ضایع شدیم اساسی

2006-09-23T15:47:00.000+03:30

آدم از آرامش تو گودو نشستن و کتاب خوندن بگذره و بدو بدو بیاد تا ولنجک که به کلاس دانشگاهش برسه بعد استادی که هیچوقت سابقه دودره بازی نداره، نیاد!!! بد حال آدم گرفته می شه

آخ جون دوباره پاییز و بارون و خش خش برگ ها! حتی غروب های دلگیرشم دوست میدارم

آدم های دنیای من

2006-09-20T11:26:00.000+03:30

می گه: تو یک خصوصیتی داری که حرص من رو در میاره، گاهی اوقات دنیا رو اونطوری که دوست داری باشه می بینی، اونطوری که تو ذهنته، نه اونطوری که هست، فکر می کنی همه آدم ها مثل خودت پاک و صاف و بی آلایشند. نمی تونی فکر کنی که از یک حرف ساده ای که می زنی فکرشون کجاها ممکنه بره، از برخوردهای دوستانه ی بی ریات چه برداشت هایی ممکنه بکنن که برات دردسرساز بشه. برای همینم بعضی وقت ها نمی تونی رفتارهای آدم ها رو برای خودت توجیه کنی و اذیت می شی

پ.ن: پرشین بلاگ برام فیلتر شده

تهران

2006-09-15T13:01:00.000+03:30

هیچ میدونی چرا به طهرون قجر افشارها طهران می گویند؟ در احادیث آمده که چون شراب این ناحیه به دهن ابن سعد گوربگوری خیلی مزه کرد اینجا را طهوران نامیدند که از "شراباً طهورا" می آید و در اثر کثرت استعمال طهران شد. یکی از نوابغ اخیر که جنون پیغمبریچیگری به سرش زده بود و پیوسته مردم را پیام پیچ نموده، به ترک بدآموزی ها دلالت می کرد تا به این وسیله همه با او هم پیمان شوند و بزیر پرچم آئینش گردآیند معتقد بود که معنی تهران گرمستان است. فرنگی مآبها معتقدند که "ته orient" است، زیرا جهانگردان اروپایی این شهر را انتهای مشرق زمین و یا "ته ایران" پنداشته اند، بعلت اینکه اران و ایران از لغت "ائیر" مجوسی می آید و بعد به شکل Eire یعنی ایرلند کنونی ضبط شده است. زیرا ایرلندی ها از ایران به میهن خودشان مهاجرت کرده اند و خواسته اند این اسم بی مسما رویشان بماند. همچنان که ژرمن های کرمانی الاصل از کرمان به بلاد جرمانیه سفر کرده اند. ولیکن علمای پیشین در این روایت اختلاف کرده اند و در حدیث معتبر از کعب الاخبار آمده است که تهران در اصل "ته عوران" یعنی شهر کون لختان بوده است زیرا اهالی آن دائم الطهاره بوده اند و از استعمال تنبان سخت پرهیز داشته اند. به روایت دیگر در اصل "ته ران" بوده است، مشتق از "ته" به معنی زیر و "ران" یعنی راننده، یعنی به تحقیق کسانی که به ته میرانند. یعنی کون خیزه می کنند و بعد هم این اسم که ابتدا بر اهالی اطلاق می شده است روی این ناحیه ماند. توضیح آنکه در موقع هجوم اعراب اهالی شهر ری از ترسشان البته به عنوان اعتراض کون خیزه کنان به دامنه کوه البرز که محل تهران کنونی باشد پناهنده شده اند و دیگر به شهر ری برنگشتند

توپ مرواری – صادق هدایت

توضیح: تو پست قبلی من نگفتم خودخواهی بده، گفتم همه کارها رو میشه باهاش توجیه کرد، اگه خوب فکر کنید و ته ته همه رفتارها

رو بررسی کنید می بینید همه رفتارها و اعمال بد و خوب همه علتشون خودخواهیه که گاهی اصلا هم بد نیست

2006-09-06T23:54:00.000+03:30

دلیل همه حرفها، رفتارها، عکس العمل ها و خلاصه همه زندگی فقط و فقط یک چیزه، خودخواهی

کافه باید کافه باشه، نه کافی شاپ

2006-09-01T18:33:00.000+03:30

شدیدا دلم کافه گودو می خواد، همون میز پشت دیوار به صرف یک فنجون قهوه فرانسه، بدون شکر، تلخ تلخ، و یک دنیا آرامش

مخاطب خاص 1: اونقدر آرامش که حتی از تو هم نپرسم، چرا!!؟

مخاطب خاص 2: مرسی که من رو با تلخی های گاه و بیگاهم می پذیری

هی آقا خجالت بکش

2006-08-30T19:39:00.000+03:30

جمعه گذشته با دوستم میدون 7تیر قرار داشتیم که از اونجا بریم کافه کوپه، دوستم کمی زودتر می رسه، داشته قدم می زده که یک نفر با زانتیا ایجاد مزاحمت می کنه، این دوست من اون آقا رو می شناسه اما به روی خودش نمیاره و از اونجایی که خودش عینک آفتابی زده بوده آقاهه ایشون رو نمی شناسه. ظاهرا یارو ول کن ماجرا نبوده، دوست منم که می بینه طرف خیلی سمجه و داره میره رو اعصابش، برمی گرده و عینکش رو برمیداره و سلام می کنه، طرفم که می بینه خیلی گند زده سلام و احوال پرسی و ... جناب مزاحم خیابونی که می خواستن خانم بلند کنند، فوق لیسانس برق دانشگاه شریف و رئیس یکی از بخش های اون شرکتیه که این دوست من کار می کنه

2006-08-22T17:36:00.000+03:30

کسانی هستند که از بیست سالگی شروع به جون کندن می کنند، در صورتیکه بسیاری از مردم فقط در هنگام مرگشان خیلی آرام و آهسته مثل پینه سوزی که روغنش تمام بشود خاموش می شوند

بوف کور-صادق هدایت

2006-08-19T17:25:00.000+03:30

نماز که نمی خونی، روزه که نمی گیری، حجابت رو هم که رعایت نمی کنی، آخه به تو هم می شه گفت آدم!!!؟

ماهواره، نیاز اولیه

2006-08-16T23:41:00.000+03:30

در راستای جمع آوری کمک های مردمی برای ملت جنگ زده ی لبنان، دولت مبادرت به جمع آوری ماهواره های مردم تهران کرد

2006-08-14T22:31:00.000+03:30

به دل می گم غمو تو خونَت راه نده

می گه جونم مهمون حبیب خداست

2006-08-11T20:36:00.000+03:30

به جرم ندانسته، بیرحمانه، روحم را محکوم به سنگسار می کنی!!؟

پروژه

2006-08-09T12:33:00.000+03:30

دوشنبه: میدون انقلاب، یک شرکت تبلیغاتی برای کار، جمهوری، اتاق فیزیک، کتاب فروشی های انقلاب، خیابون دانشگاه، انتشارات نیلوفر، کافه سپید و سیاه!، چهارراه ولیعصر، بالا تا زرتشت، بازم میدون و سیب زمینی سرخ کرده و فیلمنامه "صادق هدایت" بهرام بیضایی و دیدن یک دوست خیلی دوست داشتنی و تمام این مدت داریوشه که همراهیم می کنه

رهگذار عمر سيری
در دياری روشن و تاريك

رهگذار عمر راهی
بر فضایی دور يا نزديك

كس نمیداند كدامين روز می‌آيد

كس نمي‌داند كدامين روز می‌ميرد

فقط ایکاش این مانتو 2تا جیب داشت که وقتی کوله م رو 2تایی انداختم و داریوش گوش کنان خیابون متر می کنم دستام رو بکنم تو جیبام، خیلی حس خوبی داره! اما عجب حسیه وقتی بعد همه این ها بری سینما قدس و فیلم جفنگ سوغات فرنگ ببینی!!!

سه شنبه عصر:میرداماد، شهر کتاب آرین، وسوسه خرید کتاب، سگ سفید، توقیف 1ماهه خداحافظ گری کوپر!؟، پیتزا نادر، خنده، پیاده تا پارک وی، خنده، ساعت 1.5 نیمه شب 1عدد هلو+1شلیل+1آلوزرد+1سیب و خلاصه بازم کلی خنده و کتاب و لالا. خلاصه که روز خنده بود اساسی. البته یک مکالمه ای هم رد و بدل شد این وسط که به استحضار می رسه

ببخشید خانم می تونم چند لحظه وقتتون رو بگیرم؟ ببخشید لیدی
سکوت و ادامه راه
می خوام باهاتون آشنا بشم. من آرشیتکت!!! هستم. می شه لطف کنید شماره من رو وارد موبایلتون کنید؟ لیدی سمت راست
بازم سکوت و ادامه راه
سکوت علامت رضا! ست دیگه؟
نخیر، سکوت یعنی جواب ابلهان خاموشی ست
خیلی ممنون، مرسی

پنج شنبه هم احتمالا چیتگر، ای زندگی بد نیست!!!!؟

2006-08-06T16:00:00.000+03:30

تنهایی، این مقدس بی همه چیز که حق نداری بشکنیش حتی اگر خودت بشکنی. مزاحم تنهاییت نمی شم عزیزم، راحت باش

دوست عزیز من

2006-08-03T14:50:00.000+03:30

برای اینکه ساندویچ ژامبون خوشمزه باشه خیلی مهمه که اول گوجه بذاری بعد ژامبون و بعد خیارشور و کاهو یا اول کاهو بذاری بعد ژامبون و بعد گوجه و خیارشور، البته حالتهای دیگه رو هم در نظر بگیرید دیگه! اینا رو هم اتاقیم که دانشجوی فوق لیسانس فتونیکه می گه و در نهایت هم به این نتیجه می رسه که بلد نیست ساندویچ درست کنه! این دوست من به یک نکته اخلاقی هم خیلی معتقده، اینکه هروقت دماقش (بینیش) می خاره حتما یکی داره پشت سرش حرف میزنه!!؟

مَرد

2006-08-01T00:31:00.000+03:30

از دوستش برام تعریف می کنه که از شوهر اولش بدلیل اعتیاد جدا شده و حالا بعد از مدت ها روی گردان بودن از مردها با کلی ذوق و شوق اومده پیشش و گفته که بالاخره مرد زندگیش رو پیدا کرده، مردی که واقعا مَرده، می گه بهش گفتم
خب حالا تعریف کن که این مردِ مردها کی هست؟ چه کاره هست؟
شغلش دی جی، خیلی آدم با شهامتیه، 12 سالش که بوده پدر و مادرش از هم جدا شدن اونم برای اینکه مستقل باشه با یکی از دوستانش میره بندرعباس، 400 هزار تومان میدزدن و برمی گردن، فکرشو بکن یک بچه 12 ساله باید خیلی شجاع باشه که چنین کاری بکنه
خب!؟
جدا از مادرش زندگی می کنه اما بهش سر میزنه، پدرشم آمریکا زندگی می کنه. دخترا خیلی دوسش دارن و کلی براش سر و دست می شکنن تا اونجایی که یکی از دوست دخترای پولدارش 10 میلیون بهش قرض داده تا باهاش باشه، هروقت هم که یکم باهاش سرسنگین میشه دختره میاد پولش رو طلب می کنه تا یک شب باهاش بخوابه، بیچاره میگه از من سوء استفاده ی جنسی می کنن
واقعا که، بیچاره پسره!! خب دیگه!!!؟
خودش میدونه که من به خاطر سکس نیست که دوستش دارم (دوست من تایید میکنه که تا این دختر اصلا اهل سکس نیست)، خونه ش همیشه شلوغه، دوستاش دوست دختراشون رو میارن اونجا (به عبارتی به قول خود این آقا ایشون نقش ... بازی می کنن)، هروقتم که دوستاش تیکه میارن با هم مستفیض میشن. خلاصه دوستاش هم اینطوری ازش سوءاستفاده می کنن
چه آدمای پستی پیدا می شن! حالا چه شکلی هست؟
قیافه ش خوشگله، فقط کچل شده. دو سالی با یکی از دوست دختراش که خیلی پولدار بوده و خانواده ش خارج زندگی می کنن تو یک خونه زندگی می کردن، با هم کوکائین مصرف می کردن، برای همین موهاش ریخته. بهت می گم که خیلی پسر شجاعیه. همه چیز رو تجربه کرده. از اون گذشته اینکه اینقدر صادقه که همه رو میگه خیلی خوبه. منم کلی سیاست به خرج دادم، اصلا طوری رفتار نمی کنم که از چیزی ناراحت شدم که راحت باشه و همه چیز رو برام بگه. حتی اونبار که حوصله م سر رفته بود بهش زنگ زدم که بریم بیرون گفت که باید بره خونه ی همون دختره که ازش پول می خواد، چون بازم پولش رو طلب کرده
تو چی گفتی؟
گفتم باشه، من خودت رو می خوام. تو هرطور راحتی همون کار رو بکن. فکر کنم کم کم داره بهم علاقمند میشه، مامانش خواسته من رو ببینه
حالا تو دوستش داری؟
خب معلومه. خیلی دوستش دارم. عاشقش شدم
!!!!!!!! .................؟؟؟
و من مونده بودم، اینکه این دختر چرا اون پسر رو دوست داره معلومه اما اون پسر این دختر رو برای چی می خواد!؟

2006-07-26T12:27:00.000+03:30

اما هر روز خوشی تنگ غروبی هم داره

شبای سرد و سیاه صبح سپیدی هم داره

2006-07-25T11:25:00.000+03:30

هم اتاقیم رشتیه، تازه از خونه برگشته، تعریف می کرد که تو رشت ریختن ماهواره ها رو می گیرن، دیش ها رو پرت می کنن وسط کوچه و از 300هزار تومن تا 1میلیون جریمه می کنن. می گفت که کلی به لباس پوشیدن آدما گیر میدن و ملت با ترس و لرز و وسواس مانتو میخرن. جمعه هفته گذشته رفته بودیم جمشیدیه، راه و نیمه راه پلیس بود، نمی دونستم قلیون کشیدن ممنوعه! چون هرجا قلیون میدیدن با خشونت زیاد جمعش می کردن، فرقی هم نمی کرد که اون جمع خانوادگی باشه یا مجردی

! لامپ اضافی خاموش

2006-07-17T10:15:00.000+03:30

پریشب به مدت 45 دقیقه برق نداشتیم، چند شب پیشم تو خوابگاه برق رفته بود، چند وقتیه قطعی برق زیاد شده، یکی از دوستام که تو برق تهران کار می کنه می گفت اینا نتایج جلو نکشیدن ساعته، می گفت این جلو نکشیدن ساعت، که اونطور که من شنیدم بدلیل برهم نخوردن فرایض دینی مردم بوده، چیزی حدود شش میلیارد تومان خسارت فقط به اداره برق وارد کرده حالا میزان خسارت بقیه جاها چقدر بوده؟ خدا داند

تلخم

2006-07-10T12:34:00.000+03:30

شما کسی رو می شناسید که نیاز به دل داشته باشه؟ من حاضرم دلم رو بهش اهدا کنم فقط به شرط اینکه جراحش اونقدر خوب باشه که حتی ذره ای ازش جا نذاره. آخه میدونید می خوام بجاش برام یک تکه سنگ بذاره! شایدم نه، آخه نمی دونم این دل که می گن مربوط به کدوم قسمته، فقط میدونم از دستش به اینجام رسیده! نه یک ذره بالاتر اَ......ه، یعنی از دستش خسته شدم دیگه! همش یا می گیره! یا تنگ میشه، یا بهونه می گیره یا ... کلافه م کرده دیگه

اصلا یک معمار خوب می خوام، می خوام یک خونه از سنگ بسازه، بدون هیچ در و پنجره ای، بعد خودم و کتابام بچپیم توش، نپرسید از کجا چون نمی دونم. اصلا مثل اون جرثقیلی که دورش اسکلت ساختمون رو بسته بودن و خودش اون وسط مونده بود، اسمش چی بود!؟ اممممممممم یادم نمیاد الان

خب خودم می دونم که اینا راهش نیست، می دونم که باید یک کاری بکنم اما نمی دونم چه کار

یک چیز دیگه رو هم نمیدونم، نمیدونم کدوم ارزشش بیشتره یا بیشتر حال میده، اینکه یکی رو خیلی دوست داشته باشی و برهه ای از زندگیت رو به غصه خوردن بگذرونی و بعضی وقتا هم لذت ببری یا اینکه خودت رو بیشتر دوست داشته باشی و اون لذت های کوتاه و دوست داشتنی رو تجربه نکنی

دیگه اینکه نمی دونم فاجعه ای به این عظمت به اسم زندگی برای چی؟؟؟

اصلا خوب که فکر می کنم می بینم هیچی نمی دونم فقط از 2تا چیز مطمئنم،اولیش اینکه این کتاب خداحافظ گری کوپر محشره دوم اینکه زندگی یک سرنوشت یونانیه، یک سرنوشت یونانی محض

خودم میدونم که تلخ و خسته کننده شدم اما خب تقصیر من نیست. خسته ام، خیلی خسته

...

2006-07-08T21:49:00.000+03:30

توی این 2-3 روز آهنگ موبایل و اس-ام-اس حتی از صدای کلاغ های دانشگاه و غرغر آدمها هم غیرقابل تحمل تر بود

پ.ن: امشب یک کشف جدید داشتم گفتم شما هم بی بهره نمونید، هیچ میدونستید آدم جلوی باباش ابرو برداره بی حیاست!؟

... بازم

2006-07-08T00:36:00.000+03:30

لنی اول با این جوان که یک کلمه هم انگلیسی نمی دانست رفیق شده بود. به همین دلیل روابطشان با هم بسیار خوب بود. اما سه ماه نگذشته بود که عزی شروع کرد مثل بلبل انگلیسی حرف زدن و فاتحه دوستیشان خوانده شد. فورا دیوار زبان میانشان بالا رفته بود. دیوار زبان وقتی کشیده می شود که دو نفر به یک زبان حرف می زنند. آن وقت دیگر مطلقا نمی توانند حرف هم را بفهمند

خداحافظ گری کوپر اثر رومن گری

**********************************************************

وقتی تو شب گم می شدم
ستاره شب شکن نبود
میون این شب زده ها
کسی به فکر من نبود
وقتی تو شب گم می شدم
همخونه خواب گل میدید
همسایه از خوشه خواب
سبد سبد خنده می چید
آوازخون کوچه ها
شعراشو از یاد برده بود
چراغا خوابیده بودن
شعله شونو باد برده بود
.
.
.
شب شکن از آلبوم آشفته بازار

یک پست شیرین

2006-07-06T01:39:00.000+03:30

آخیش! توی این هوای گرم، خربزه خنک و ترد و شیرین چقدر می چسبه، من که هیچوقت ازش خسته نمی شم

...

2006-07-04T09:21:00.000+03:30

واااااااااااااااااای چقدر خسته ام، بعد از اون امتحانا و شب بیداریا هنوزم خلاص نشدم و باید تا فردا کلی تمرین تحویل بدم که 14 نمره داره هرکاریشم می کنیم یک جائیش مشکل داره! حس می کنم همه بدنم کوفته ست فکر کنم هنوز از خستگی 5شنبه، کولکچال، درنیومدم، همشم خوابم میاد، این هوای گرم تهران بدجوری دپرسم می کنه. بچه چقدر غر می زنی برو بشین تمریناتو حل کن، خُ...ب؟ خب

هدایت 1

2006-06-09T23:24:00.000+03:30

من همانقدر از شرح حال خود رَم می کنم که در مقابل تبلیغات آمریکایی مآبانه. دانستن تاریخ تولدم به درد چه کسی می خورد؟ اگر برای استخراج زایچه ام است، این مطلب فقط باید طرف توجه خودم باشد، گرچه از شما چه پنهان بارها از منجمین مشورت کرده ام اما پیش بینی آنها هیچوقت حقیقت نداشته. اگر برای علاقه خوانندگان است باید اول مراجعه به آرای عمومی آنها کردچون اگر خودم پیش دستی بکنم مثل این است که برای جزئیات احمقانه زندگیم قدر و قیمتی قایل شده باشم. به علاوه خیلی از جزئیات است که همیشه انسان سعی می کند از دریچه چشم دیگران خودش را قضاوت بکند و از این جهت مراجعه به عقیده خود آنها مناسب تر خواهد بود. مثلا اندازه اندامم را خیاطی که برایم لباس دوخته بهتر می داند و پینه دوز سر گذر هم بهتر می داند که کفش من از کدام طرف ساییده می شود. این توضیحات همیشه مرا به یاد بازار چارپایان می اندازد که یابوی پیری را در معرض فروش می گذارند و برای جلب مشتری به صدایی بلند جزئیاتی از سن و خصایل و عیوبش نقل می کنند

ازین گذشته شرح حال من هیچ نکته برجسته ای دربرندارد، نه پیش آمد قابل توجهی در آن رخ داده، نه عنوانی داشته ام، نه دیپلم مهمی در دست دارم و نه در مدرسه شاگرد درخشانی بوده ام. بلکه برعکس همیشه با عدم موفقیت روبرو شده ام. در اداراتی که کار کرده ام همیشه عضو مبهم و گمنامی بوده ام و روسایم از من دل خونی داشته اند به طوریکه هروقت استعفا داده ام با شادی هذیان آوری پذیرفته شده است. روی هم رفته موجود وازده ی بی مصرف، قضاوت محیط درباره ی من می باشد و شاید هم حقیقت در همین باشد

این متن تنها زندگی نامه ایست که صادق هدایت به دست خود نوشته است

صادق هدایت در تار عنکبوت
م . ف . فرزانه

یک ماه و اندی اینجا ننوشتم، نمی دونم شاید حرفی برای گفتن نبوده شایدم بوده و حال و وقت گفتنش نبوده. آره حتما بوده. یک ماه پر از استرس و هیجان داشتم، یک ماه پر مشغله. به هرحال الان خوبم، فقط بعضی وقتا ... اصلا بی خیال. راستی اون نقاشی فال حافظ یادتونه؟ به طور کاملا اتفاقی یکی از شاگردای آقای ملکی پست من رو خونده بود و تلفن آموزشگاه رو به من داد، گفته بود که استاد سرشون شلوغه و ثبت نام نمی کنن و باید رزرو کنم، تماس گرفتم، گفتن اگه الان رزرو کنم شاید یک سال دیگه نوبتم بشه!!! حالا بعد از امتحانا می خوام برم سمج بشم ببینم چی میشه

پارادوکس

2006-04-30T10:35:00.000+03:30

اونقدر ترسو بود که به جای ایستادن در مقابل مشکلات و مبارزه، ترجیح داد از زیر بار همشون شونه خالی کنه و ... خودشو کشت
اونقدر شجاع بود که با پای خودش وارد یک دنیای کاملا ناشناخته بشه و ... خودشو کشت

دندون درد

2006-04-16T19:08:00.000+03:30

آخ! این دندون درد دیگه چیه!؟ از شدت درد حتی دیگه نمی تونم فکر کنم، می ترسم دهنم رو باز کنم. آخه بدبختانه عقلم داره در میاد. نمی فهمم حکمت خلق کردن این عقل چیه که اینقدر باعث عذابه! حالا دکتر می گه باید جراحیش کنم بندازمش دور، جا برای در اومدن نداره. خودمم هرچی فکر می کنم می بینم راست می گه! دو تا راه بیشتر نداره، یا بکشم و بندازمش دور و بی خیال عقل و حال کنم یا عاقل باشم و با دندون درد بسازم و هی درد بکشم تا خودش بی خیال شه. دوستم می گه باید به دندون درد عادت کرد، شایدم راست بگه به هرحال یک ذره عقل هم اگه باشه، حتی اگه تو دهن آدم باشه، بهتر از هیچیه. اما من دیگه حوصله این همه درد کشیدن رو ندارم! آخ! خدا دندونم

لایه لایه

2006-04-14T12:32:00.000+03:30

*
یک دنیا تشکر از همه دوستای گلم که با کامنت و آفلاین و اس.ام.اس و البته تلفن روز 17ام فروردین رو متفاوتش کردن. (چشمک) تازه با دوست جونم هم رفتم بیرون که عالی بود، و البته یک تفاوت عظیم، بازم اثاث کشی! مخفی جون تفاوتش!! تو مهم بودنته
*
اینو بدون که دیوا خیلی متفاوت تر از چیزین که مردم فکر می کنن.
مثلا؟
مثلا!؟ چطور بگم. اوممم. دیوااا مثل پیازن.
بوگندوان؟
آره! نه!
اشکتو در میارن.
نه!
آهان اگه زیر آفتاب بمونن قهوه ای می شن و موهای ریز ریز در میارن.
نه! لایه. پیاز لایه لایه ست. همینطور ما لایه لایه ایم، مثل پیاز، فهمیدی؟ هردومون لایه لایه ایم. اه!

آدما دیون! هی آقاهه که گفتی برو جلوی آینه وایسا ببین راه راهی یا چهارخونه، یادته گفتی که نگو ساده اش قشنگ تره!؟ من بازم هرچی نگاه کردم دیدم ساده ام، ساده ی ساده

Such as one manifold that is divided by some space-like

پ.ن 1: دیالوگ بالا قسمتی از فیلم شرک 1 هست، بین شرک ( قسمت های بلد ) و خره

پ.ن 2: انتخاب با خودته، میخوای دیوه باش می خوای خره

26

2006-04-05T12:15:00.000+03:30

الان یعنی مثلا من یک سال بزرگ شدم!؟

یعنی مثلا به اندازه یک سال عاقل تر شدم!!؟

یعنی مثلا فردا با بقیه روزا فرق داره!؟

میدونی چی متفاوت می کنه این روز رو؟ اینکه یک دوستی گوشی تلفن رو بر می داره، شمارت رو می گیره و می گه تولدت مبارک

2006-03-26T03:46:00.001+03:30

رحمن، نقاشی بود در خیابان نقش جهان. دستانی توانا داشت و چون اراده می کرد مرده را جان میداد. به گمانم که چندیست مرده است. در مترو که می آمدم زنی را دیدم به همراه پسر بچه 7-8 ساله اش که به مسافران التماس می کرد تا شب عید ازش زعفران بخرند و من خود با گوش هایم شنیدم که از به خواب رفتن رحمن می گفت و زنی دیگر به او گفت که رحمن مرده است. امید هم مرد و آرزو بر سر مزارش پرپر شد اما باز هم رحمن نیامد و من پیش خود اندیشیدم که او مرده است!!؟

نوروزتان پیروز

2006-03-20T16:18:00.000+03:30

سال نو گشت به ياران كهن مژده دهيد .... كه بهار آمد و باغ آمد و گل آمد و عيد

سال نو گشت و به آيين كهن ميبايد ... خدمت دوست شد و دست ارادت بوسيد

خوب تا 6 ساعت دیگه رسما وارد سال جدید می شیم. سالی که گذشت پر بود از اتفاقای جورواجور. اتفاقایی که شاید، نه! حتما یک جایی تو سرنوشت من و کلی آدم دیگه موثرند. بذار یک مروری بکنم: کنکور ارشد و کلی استرس و قبولی، اعتراف می کنم که با اینکه اولش از اینکه شریف قبول نشدم خیلی دپرس شدم اما الان خوشحالم که اینجام. یک عالم دوستای خوب و مهربون و دوست داشتنی توی دانشگاه و دنیای مجازی و واقعی پیدا کردم که خیلی هم دوستشون دارم. یک دوست قدیمی رو بعد از 10 سال دیدم. با تمام وجود انتظار رو تجربه کردم. از لحاظ عاطفی لحظات خوب و بد زیادی رو تجربه کردم. کلی پیاده خیابون گز کردم. زندگی رو با شرایط متفاوت تجربه کردم و انصافا خوب از عهده اش براومدم. درگیری های منطقی با خودم داشتم و فکر کنم بالاخره به نتیجه رسیدم. تعداد زیادی کتاب خوندم. و جامعه ایران هم که همانی بود که بود... خلاصه سال 84 با تمام خوبی و بدیش گذشت. و من یک سال بزرگ شدم!؟ اما راه درازی در پیش است تا رسیدن به آنچه باید. امیدوارم سال 85 برای همه ما سال سرشار از موفقیت و اتفاقای قشنگ و دوست داشتنی باشه. سال جدید سال سگه اما امیدوارم هیچ کس اخلاقش سگی نباشه و مثل سگ نه پاچه کسی رو بگیره نه کسی پاچه ش رو بگیره، امیدوارم مثل سگ به هم دروغ نگیم اما مثل سگ به هم وفادار باشیم. و نهایتا اینکه یک سبد پر از خنده و شادی برای همتون آرزو می کنم. عیدتون مبارک

2006-03-16T22:36:00.000+03:30

دلم گرفته، دلم می خواد با یکی حرف بزنم، مسنجر رو باز می کنم و رو اسمت کلیک می کنم، لینک هفت سینی رو که دیروز یک دوست برام گذاشته بود برات میفرستم و پیش خودم می گم ایشالا باشه، می دونم اگه باشی و کار نداشته باشی و حال حرف زدن داشته باشی جواب میدی. شکلک پایین صفحه که نشون میده در حال تایپ کردنی ظاهر میشه، پس هستی. حرف می زنی و من سعی می کنم انرژی مثبت بدم، این روزگارم خنده داره ها، می گم امیدوار باش، می گم برات دعا می کنم، یادم میاد که من از دعا نتیجه ای نگرفتم اما چه اهمیتی داره مهم اینه که تو با این حرف من انرژی مثبت می گیری. بهم میگی برو حرم برام نذر کن و من تو ذهنم می چرخه که " من که از نذر کردن به جایی نرسیدم " و برات می نویسم اما همشو پاک می کنم نه اینا مهم نیست مهم انرژی مثبته و می نویسم " باشه میرم " و قطره اشکی روی گونه ام می چکه. یاد دوستی میفتم که می گفت وقت سال تحویل برام دعا کن و من بهش لبخند زدم، یاد هم اتاقیم که پرسید" درسته که می گن دعای وقت سال تحویل حتما مستجاب میشه؟" و من یادم اومد که هر سال سر سفره هفت سین، موقع تحویل سال، دعاهام تکراری بوده و همین امسال بود که دیگه دعا نکردم. اما تو به اینا کاری نداشته باش اینا مربوط به من بودن برای تو دعا می کنم،بعد از یک سال حرم میرم و نذر می کنم که همیشه دل شاد باشی، خدا تورو دوست داره، مطمئنم. زود باهات خداحافظی می کنم، من امشب تماما منفیم، همین یک ذره مثبت رو هم با کلی تلاش نمی دونم از کجا آوردم. فقط 3 روز تا شروع سال جدید مونده و من هیچ انگیزه ای برای شروعش ندارم، هیچی

پیش به سوی ایرانی آباد و آزاد

2006-03-13T01:54:00.000+03:30

سه شنبه 16 اسفند، جشن چهلمین سال تاسیس دانشگاه شریف. کلی استاد و پیشکسوت و آدمای گنده اومدن از جمله پرفسور رضا. دکتر سهراب پور ( رئیس دانشگاه) صحبت می کنه و از افتخارات دانشگاه می گه که یکیش اینه!!! که کلی از دانشجویان ما که خیلی هم حالیشونه در دانشگاه های خارج از ایران مشغول تحصیل هستند ویا دارای مدارج عالی علمی هستند و یک استادی چیزی هستند اونجا. حداد عادل هم اومده بود و مسلما مقام و منزلت ایشون بیشتر از پرفسور رضا بود
چهارشنبه، 8 مارس بود. روز جهانی زن. روز جهانی کتک خوردن زن ایرانی بوسیله پلیس حافظ امنیت و جان مردم
شنبه با یکی از رفقا که تو پژوهشکده نانودانشگاه شریف پی.اچ.دی می خونه صحبت می کردم، تازه از سمینار نانو که تو کیش برگزار می کردند اومده بود. می گفت کلی آدم از خارج دعوت کرده بودیم که حتی یکیشون هم نیومد. همشون 2-3 روز مونده به سمینار بهانه آوردن
بیشتر سایت های علمی که می شد ازشون مقاله گرفت بسته ست
امروز، یک شنبه، خواهرم زنگ زد به استاد گیتارش که بره پیشش، استادش گفت از طرف ارشاد اومدن گیر دادن کلاس رو تعطیل کردیم
می گم کم کم داریم به جاهای خوبی می رسیم انگار

هفته ای که گذشت

2006-03-05T11:41:00.000+03:30

چهارشنبه سوری واقعیت اکثر زندگی هاست

اثاث کشی از طبقه سوم یک ساختمون تو قائم مقام به طبقه سوم یک ساختمون دیگه تو کچویی اونم بدون آسانسور، نتیجه اینکه عضله پات می گیره خوبم نمیشه

قیمت یک روسری: بازار قائم (تجریش) 8500، مرکز خرید ونک 9000، میلاد نور (شهرک غرب) 13500 پاساژ رضا( کنار بازار بزرگ) 7000 تومن

4شنبه تا شنبه، کنکور ارشد، دانشگاه تعطیل، اینترنت بی اینترنت

درکه، روز جمعه، با اینکه خیلی شلوغ و جواد بازاره اما اگر بخوای و دوستات پایه باشن خوش می گذره

بعد از کوه، شریعتی، ساندویچ سودا، کلی سوتی و کلی خنده

بدون اینترنت هم میشه زندگی کرد اما نه بیشتر از 3-4 روز

بچه بشین سر درس و مشقت، کمتر بگرد

سرماخوردگی از طریق یک چت ویروسی با یک دوست ویروسی

اون کدوم پرنده س که سبزه، سنگ می خوره و زیر زمین زندگی می کنه؟

و بالاخره اینکه امروز این وبلاگ یک ساله شد

یک ساعت زندگی

2006-02-19T12:22:00.000+03:30

نیم ساعت راه رفتن زیر بارون، 20 دقیقه نشستن توی پارک و تاب سواری تو هوای بعد از بارون، تماشای شور و نشاط کودکانه ی بچه ای مشغول بازی و عشق مامانی که کودکش رو توی بازی همراهی می کنه. آخیششش! می گم این زندگی هم قشنگه ها

2006-02-15T08:38:00.000+03:30

شمشیرهایتان را غلاف کنید. سنگ نزنید. آتش ها را فرو نشانید. دیگر بس است. دیگر هیچ کاریکاتوریستی شیخ شمشیر به دست و بمب بر سر نمی کشد. همه دنیا فهمیدند که اسلام شما دین صلح و صفاست. دیگر بس است

در راستای جولان دهی این قشر عزیز و آزادی ادیان و مذاهب، پریروز که تمام دراویش ایران در قم، منزل آقای شریعت که ظاهرا از دراویش گنده قم بوده، جمع شده بودن و اونجا حسینیه ای راه انداخته بودن، ریختن اونجا و گاز اشک آور زدن و کلی کتک کاری بعدم حسینیه رو تعطیل کردن و طبق معمول هم کسی کاری به کارشون نداشته

2006-02-13T00:37:00.000+03:30

صد البته انرژی هسته ای حق مسلم ماست. مثل تمام حقوق انسانی و شهروندیمان. مثل حق برابری و برادریمان. مثل حق آزادیمان و هزار و یک حق پایمال شده دیگرمان

شوخی با عشق

2006-02-11T00:01:00.000+03:30

نقل است از جناب ارسطو که: ای جوان 3 رکن اصلی زندگی را به خاطر بسپار
دوست بدار اما عاشق مشو
عاشق شدی برای عشقت بمیر
برای عشقت مردی، خاک بر سر بی جنبه الاغت

دیگه اینکه می گن: عشق مثل جیش کردن تو شلوار می مونه، همه می بینن اما فقط خودت گرماش رو حس می کنی

و آخر اینکه نقل می کنن از افلاطون که: عشق در هر صورت نیکوست زیرا از دو حال خارج نیست، یا موفق است یا ناموفق. اگر موفق باشد خوشبخت می شوی و اگر ناموفق فیلسوف

2006-02-08T09:41:00.000+03:30

* حقیقتشون رو که برای خودشون روشن می کنی از دستت عصبانی می شن و باهات دعوا می کنن

* دیشب چه غلغله ای بود از دختر پسرایی که تو خیابون تو صف عدس پلوی نذری و شیر کاکائو وایساده بودن

2006-02-07T10:11:00.000+03:30

این روزا سریال ها و برنامه های تلویزیون من رو یاد قلعه حیوانات جرج اورول می ندازه

هدیه

2006-02-04T10:51:00.000+03:30

من از نهایت شب حرف می زنم
من از نهایت تاریکی
و از نهایت شب حرف می زنم

اگر به خانه من آمدی برای من ای مهربان چراغ بیاور
و یک دریچه که از آن
به ازدحام کوچه خوشبخت بنگرم

باز هم اعتقادات مذهبی

2006-02-02T17:49:00.000+03:30

باز دوباره محرم و صفر، ازین 2ماه بدم میاد، سرشار از غم و غصه. موسیقی گوش کردن، لباس رنگ روشن پوشیدن، خندیدن و هرگونه شادی تو این دو ماه اکیدا ممنوع، از همون ممنوعیت های اجتماعی که از هزارتا قانون بدتره. روز روزش تو این مملکت شادی به مردم حرومه این دو ماه که دیگه هیچی. عوضش تا دلت بخواد هیئت و روضه خونی و تو سر و سینه زدن و بعدشم بساط بخور بخور. اصلا فرض کنید من لامذهب اما باور کنید اینا شان امام حسینشون رو هم که بقول خودشون خیلی احترام براش قائلن تا همین حد پایین آوردن. من از بچگی با مامانم ازین مراسمای روضه خونی زیاد رفتم، کسایی که میان روضه 2 دسته ن یک عده خانومای پیر که عصر حوصله شون تو خونه سر میره و میان می شینن یک چرتی می زنن بعدم چای و شیرینی می خورن و چهارتا غیبت می کنن و صد البته دخترای دم بخت رو ورانداز می کنن که لیستشون تکمیل بشه، یک عده هم فک و فامیل و در و همسایه که چون دعوت شدن، برای اینکه صاحبخونه بدش نیاد میان، دیداری هم با اقوام تازه می کنن و ایضا غیبت و دید زدن دخترای دم بخت. البته انصافا تو این مراسما چیزیم برا گوش کردن وجود نداره. تا اونجایی که حافظه من یاری می کنه یا حرف از نجس و پاکی بوده و اینکه باید وقت وضو گرفتن از 4 انگشت بالای آرنج آب بریزی که اگه بشه 3 انگشت وضوت باطله، یا حرف از اینکه جوونا موهاتون رو نامحرم نبینه که اون دنیا لز درخت زقوم با همون تار مو آویزونتون می کنن و شلوار رنگ روشن نپوشید و ... این از مراسمای زنونه. مراسمای مردونم بهتر از این نیست البته فقط یکمی هم بعد سیاسی می گیره در جهت تحکیم موقعیت حکومت از طریق اعتقادات مذهبی مردم. معنویت قضیه هم خلاصه میشه به همون نیم ساعت گریه و سینه زنی و بعدم به خاطر اون گریهه از خدا باج می خوان. ماشالا منبع درآمد خوبیم که برا آخوندا و مداحا درست شده. یکی نیست بگه تو اگه واقعا برا امام حسین می خونی این ساعتی 100000 تومان گرفتنت چیه؟! راست می گی بیا مجانی بخون. واما به نظر من مهمترین و بهترین بعد قضیه تو این مراسما همون بعد شکمیه که لااقل بین این همه آدم مفت خور چارتا آدم مستحق هم چند شب غذای خوب می خورن. خداییش قیمه و قورمه سبزیش خوردن داره. خداییش حسین برا این چیزا شهید شد؟ اصلا تاثیر این روضه ها تو زندگی فردی و اجتماعی مردم چیه؟ حتی تاثیر 1ساعته هم نداره. این همه هزینه اگه صرف قشر کم درآمد بشه چقدر فقر و فحشا و دزدی و کلا فساد کم میشه. حالا مدیریت تهران اگه 15 میلیارد ریال اعتبار برای هیات های عزاداری اختصاص میده کلی نفع براش داره اما مردم چی؟ تا کی اینقدر حماقت؟
امروز توی تاکسی یک آخوندی سوار شد و شروع کرد به حرف زدن راجع بع امام حسین و سعی هم می کرد روشنفکربازی دربیاره. معتقد بود اگه تو محرم تخمه می شکنی حرمت امام حسین رو نگه نداشتی. راننده می گفت سیاه مکروهه. آخونده می گفت" بله مکروه است اما به قول معروف کلُ مکروهٌ جایز. چه بسا برای امام حسین سیاه پوشیدن مستحب هم باشد. حساب امام حسین فرق می کند". خب معلومه دیگه چون حساب امام حسین فرق می کند چه بسا مال مردم خوری و آدم کشی و 40تا زن صیغه کردن( که به نظر من هیچ فرقی با رابطه آزاد نداره) و هزار و یک چیز دیگه هم به اسم حسین مستحب که چه عرض کنم واجب است

...

2006-02-01T12:54:00.000+03:30

یک پستی به دلایلی اینجا گذاشته شد و به دلایلی هم برداشته شد. فقط شرمنده فرشادجان. امتحانام تموم شد. امروزم امتحان فاینال کلاس زبانمه. فردا پس فردا یک پست خوب میذارم

زندگی

2006-01-23T11:41:00.000+03:30

زندگی زیباست ای زیبا پسند

زنده اندیشان به زیبایی رسند

آنقدر زیباست این بی بازگشت

کز برایش می توان از جان گذشت!!؟

*************************

یوهووووووووووووووو امتحان گرانش عقب افتاد. تا حالا سابقه نداشته دکتر سپنجی امتحان کنسل کرده باشه اما ما موفق شدیم. به این می گن قدرت، اییییییینه. چی فکر کردین!؟

آپ بی آپ

2006-01-14T14:36:00.000+03:30

تهران، ولنجک، دانشگاه شهید بهشتی، 1 ساعت بعد از امتحان فاینال کوانتوم. امتحانی دادیم امتحان دادنی. 7تا سوال که هرکدوم هم 3-4 قسمت بود، به عبارتی 14-15 تا سوال با 10-12 صفحه جواب، خسته نباشم. دانشگاه خیلی خوشگل شده. پوشیده از برف. شاید عکسش رو گذاشتم. الان خیلی سرم شلوغه، امتحانای فاینال و کلی درس بعلاوه 3 روز در هفته کلاس زبان. از خوابگاه هم دسترسی به اینترنت ندارم و چون فاصله خوابگاه و دانشگاه زیاده کم دانشگاه میام، برای همین چند وقته اینجا آپ نشده و به دوستان هم سر نزدم. شرمنده همه بخصوص شما. پس فعلا بدلیل مصادف شدن این ایام با ایام الامتحانات تا اطلاع ثانوی این وبلاگ آپ نخواهد شد حتی برای شما

قیاس

2005-12-30T13:11:00.000+03:30

یک کتاب رو به دو شیوه متفاوت میشه خوند. میشه خیلی سطحی و فقط برای وقت گذرونی خوند و گاهی حتی نصفه نیمه رهاش کرد و گذاشتش کنار اون وقت اگر اون کتاب باارزشترین کتاب دنیا هم باشه نمی فهمی اما میشه خیلی عمیق خوندش، باهاش زندگی کرد، بهش اندیشید، لحظه های زشت و زیبا رو باهاش تجربه کرد، با شخصیت هاش خندید، گریه کرد، دوست داشت، دوست داشته شد، عشق ورزید، پولدار شد، فقیر شد، میشه باهاش زندگی ها رو تجربه کرد زندگی یک سیاستمدار یا یک کارگر ساده یا یک روسپی یا ... به عبارتی بسته به اینکه چطوری بری سراغ یک کتاب چیزای متفاوتی ازش یاد می گیری. آدما هم مثل کتاب می مونن. همه کتابا ارزش یک بار خوندن رو دارن اما بعضیا ارزش ندارن که بخوای داشته باشیشون، درعوض بعضیا ارزش چندبار خوندن دارن و باید داشتشون

دانشجوبود، فیزیک می خوند، می خواست برای دوستی کتاب بخره. ازم پرسید چی خریدی؟ نشونش دادم، یکی رو از دستم گرفت و به فروشنده گفت آقا یکی ازین به من بدین! فکر می کنید من تو کتاب فروشی بودم یا میدون میوه تره بار!؟

از فروشنده سراغ کتاب لولیتای ناباکوف رو گرفتم، گفت دیگه چاپ نمیشه. خانم مسنی که اونجا بود گفت: شما فکر می کنید با حضور آقای احمدی نژاد کتابی مثل لولیتا اجازه چاپ مجدد می گیره!؟ فروشنده گفت شاید بتونی خیابون انقلاب دست دوم گیر بیاری 10000 تومن. کسی این کتاب رو داره که بتونه بده من بخونمش؟ اینم بگم که من اصولا آدم مرتب منظمی هستم بخصوص در زمینه کتاب پس خیالتون راحت که کتابتون صحیح و سالم به دستتون می رسه

استاد عزیز ما فرمودند: حالا حل این مساله رو در وَکنیم
استاد عزیز ما بعد از اینکه کوئیز رو کنسل کردند فرمودند: خب کوئیز نداریم، خوب بید؟
استاد عزیز ما فرمودند: نمره امتحان مهم نیست، برید دنبال چیزی که تو زندگی به دردتون بخوره. یکی از دخترای کلاس برگشت به اون یکی که ازدواج کرده بود گفت: تو که پیدا کردی دیگه برا چی اومدی دانشگاه؟
یادش به خیر، تو شریف یک نشریه ای چاپ می شد به اسم نقطه سرخط و یک ستون داشت به اسم " استاد عزیز ما" که معمولا توش سوتی های اساتید محترم رو می نوشتن

مزیتی که شهید بهشتی به شریف داره اینه که دانشجو اونقدر با استادش راحت هست که به رئیس گروهش بگه استاد یکم رژیم بگیرید و اونم برگرده بگه رژیم گرفتم تازه کلاس ایروبیک هم میرم و دانشجو هم کلی بهش بخنده

یک نکته رو هم در مورد پست قبلی برای دوستانی که جدی گرفتن اضافه کنم که مطلب فقط طنز بود و اصلا نظر شخصی من نبود

و عشق یعنی نرسیدن

2005-12-19T01:49:00.000+03:30

آورده اند که در ازمنه قدیم، در شهری از بلاد خاور زمین، زنی بود لیلی نام که بسیار خیر بودی وضعفا و تنگدستان را اطعام کردندی. در میان این ضعفا مجنون نامی بودی عاشق پیشه که به بهانه اطعام شدن از برای دیدن لیلی می آمدندی و چون نوبت به او می رسید لیلی ظرف او را بر زمین می زد و می شکست. این کار بارها تکرار تکرار شد، و چون مردمان مجنون را گفتند: تو را چه می شود، بابا بیخیال شو تا کار بیخ پیدا نکرده. پاسخ بداد که: اگر با من نبودش هیچ میلی ....... چرا ظرف مرا بشکست لیلی
مردمان بر حماقت او بخندیدندی و اورا در جها مرکب خود رها کردندی. سالها بگذشت و عشق لیلی و مجنون اسطوره گشت. در باب آن داستانها گفتند و شعرها سرودند. روزی مجنون زیر درخت سیبی بر چرت نیمروز مشغول بودی که ناگه سیبی از درخت کنده بشدی و بر سر او فرود آمدی و اینگونه مخ او تکان بخوردی، چشم عقلش گشوده بشدی و پیش خود اندیشیدی که: ای داد این لیلون که من سالها او را ستوده بیدم هیچ پُخی نَبید. پس از چه رو من بر عشق خود اصرار بَورزم. وجدان او به صدا درآمد که: هاااااااااااااان مجنون ای که الآن تو وَگفتی یعنی چه؟ عشق تو اسطوره بید. تو را انکار نشاید و نباید
مجنون را حالتی دپرشن بگرفت، چهار زانو بنشست، دو انگشت اشاره را بر زبان زد و بر کله تاس خود دوایر متحدالمرکزی کشید و چونان ای کی یوسان به مغاک اندیشه فرورفت که چگونه هم از دست لیلی خلاص شود و هم اسطوره را درهم نشکند، که اگر چنین کند او را به جرم آزادی بیان و اندیشه به اوین برند. ناگه جرقه ای در ذهنش درخشیدن گرفت و آن جمله معروف را بگفت که: عشق یعنی نرسیدن!؟

کمترین تحریر از یک آرزو

2005-12-10T14:03:00.000+03:30

کمترین تحریری از یک آرزو این است
آدمی را آب و نانی باید و آنگاه آوازی
در قناری ها نگه کن، در قفس، تا نیک دریابی
کز چه در آن تنگناشان باز شادی های شیرین است
کمترین تصویری از یک زندگانی
آب
نان
آواز
ور فزون تر خواهی از آن
گاهگه پرواز
ور فزون تر خواهی از آن شادی آغاز
(ور فزون تر، باز خواهی ... بگویم باز؟)

آنچنان بر ما به نان و آب، اینجا تنگ سالی شد
که کسی در فکر آوازی نخواهد بود
وقتی آوازی نباشد،
شوق پروازی نخواهد بود

محمدرضا شفیعی کدکنی

هیچوقت تجربه کردی؟

2005-12-02T01:39:00.000+03:30

نمی دانم آیا می تونم سرم را بر شانه های شما بگذارم و اشک بریزم؟ با دست های فرو هفتاده و رخوت خواب آوری که از پس آن همه خستگی به سراغ آدم می آید به شما پناه بیاورم در حالی که سخت مرا بغل زده اید و گرمای تن خود را به من وامی گذارید، گاهی با دو انگشت میانی هردو دست نوازشم کنید و دنده هام را بشمارید که ببینید کدامش یکی کم است، و گاه که به خود می آیید با کف دست به پشتم بزنید آرام؟ بی آن که کلامی حرف بزنید یا به ذهنتان خطور کند که من چرا گریه می کنم، چه مرگم است؟ بی آن که بپرسید من که ام، از کجا آمده ام، و چرا این قدر دل دل می زنم، مثل گنجشکی باران خورده؟
نه. دیگر نمی توانستم. بعد از آن سفرهای دور و دراز، بعد از آن همه سال تنهایی و دوری از چشم های براق و سیاهی که با یک نگاه از پشت روزنه خانه اش زندگی مرا به آتش کشیده بود دیگر نمی توانستم سرگردان بمانم. آنچه را که می بایست از دست می دادم، داده بودم، خودم را فنای چشم هایی کرده بودم که شاید از پیش هم زندگی مرا زهرآلود کرده بود. و انگار به دنیا آمده بودم که در هجران چشم هایی سیاه و براق بسوزم. به جستجوی آن چشم ها در گردونه ای افتادم و تاوانی پرداختم که شاید در توانم نبود. بی آن که اختیاری از خود داشته باشم، در کاروانی از قلم ها و رنگ ها، در لابلای ذرات گل اخرا و سبزینه و لاجورد و رنگ انار، شهر به شهر می رفتم تا تصویرم را نقاشی روی قلمدانی بکشد و عاقبت در جایی که اصلا فکرش را نمی کردم اسیر نگاه های وحشی و معصومانه مردی شدم که شاید از پیش او را ندیده بودم. این دیگر از بد حادثه بود یا نه، اتفاقی بود که سرانجام باید می افتاد
تب و استخوان درد داشتن و اجبار به استراحت بهانه ی خوبیه برای درس نخواندن و تموم کردن کتاب پیکر فرهاد که 2 پاراگراف از شروع کتاب رو بالا نوشتم براتون

هیچوقت تجربه کردی وقتی یکی ازت می خواد دوستش داشته باشی و تنهاش نذاری چجور اون حس قشنگه قلقلک میشه؟ حس می کنی چقدر خوبه که می تونی تنهایی های دشوار یک آدم رو پر کنی. حتی بعضی جاها سعی می کنی مرزبندی های شخصیت رو گسترش بدی تا اون آدم راحت تر باشه و آرامش بیشتری بهش بدی. اما در عوض چه حس ناخوشایندیه وقتی می بینی یکی تو رو فقط برای مواقع تنهاییش می خواد. هیچوقت تجربه کردی؟

دلم شدیدا یک اتفاق خوب می خواد، چیزی که این روزا شدیدا کمیاب شایدم نایاب شده. حتی بارون های قشنگ پاییزی هم خودشون رو دریغ می کنن

...

2005-11-25T17:36:00.000+03:30

از اول هم می دونست فقط من نمی خواستم باور کنه اما چاره ای نبود بالاخره باید یک روزی باور می کرد، دلم می خواست می تونستم بهش ثابت کنم اشتباه می کنه ولی چطوری وقتی خودم باور دارم حقیقته؟! کاش یکی پیدا می شد که ثابت کنه این کلیت نداره . این فقط برای به یاد موندن خودمه پس لطفا نپرسید قضیه چیه

در حال حاضر اونقدر همه چیز تمسخرآمیزه برام که هیچ چیزی ارزش فکر کردن پیدا نمی کنه که بخواد اینجا نوشته بشه. فقط یک سوال دارم، دوست دارید قبل از مرگ چه چیزی رو حتما تجربه کنید؟ شهرت؟ ثروت؟ عشق؟ زندگی کردن؟ یا ... ( زندگی کردن برابر نیست با زنده گی کردن ) فعلا همین

...

2005-11-11T12:54:00.000+03:30

ساعت 7:45 شب، میدان ونک، بعد از کلاس زبان
ولیعصر؟ ولیعصر میرین خانم؟
میدون ولیعصر؟
سوار شین بریم
روی صندلی عقب ولو می شم. ضبط ماشین روشنه و شکیلا می خونه: امشب در سر شوری دارم، امشب در دل نوری دارم، باز امشب در اوج آسمانم ... پسرک کناریم با دخترک همراهش صحبت می کنه و دستای دخترک رو نوازش می کنه و من تمام احساسی رو که از سرانگشتای اون جاریه درک می کنم
کوچه پس کوچه های ذهنم رو با تو می گردم. یاد شعر مشیری می افتم
بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم
همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم
شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم
شدم آن عاشق دیوانه که بودم
.
.
.
تو دنج ترین نقطه ی ذهنم فقط چشمای مهتابه که شاهد بوسه هامونه، آهسته در آغوشت می خزم و تو آغوشت رو تنگ تر می کنی. صدات توی ذهنم می پیچه، دلم تنگ می شه. می رسیم میدون ولیعصر، صورتمو پاک می کنم، راننده ضبط رو خاموش می کنه، مجری رادیو راجع به گداهای خیابونی حرف می زنه
آقا بفرمایید کرایه تون
از ماشین پیاده می شم. هوای خنک و مطبوع پاییزی به صورتم می خوره و من باز دلم می خواد این روزا اینجا بودی
*
راستی من برای دومین بار خاله شدم. خاله یک پسر سیاه سوخته ی کوچولوی بانمک به اسم ارشیا. من همیشه می ترسم این بچه های چندروزه رو بغل کنم. همش می ترسم له بشن از بس کوچولوان. حالا این پسر مل متولد آبانه خدا کنه خصوصیات آبان ماهیا رو نداشته باشه. ( چشمک

*
سه شنبه با دوستم قرار گذاشته بودیم سر تخت طاووس که بریم ولی عصر کفش بخریم. جلوی کتاب فروشی سر تخت طاووس همینطور که منتظر بودم کتابا رو نگاه می کردم یا شایدم برعکس ، چشمم افتاد به دوتا کتاب که خیلی دوست دارم بخونمشون. یکی کتاب "نامه به کودکی که به دنیا نیامد" نوشته "اوریانا فالوچی" و اون یکی هم که اسمش یادم نیست الان کتابیه که "ف.م.فرزانه" راجع به صادق هدایت نوشته. قبلا تو کتاب "ضد یادها"ی "مسعود بهنود" راجع بهش خونده بودم. چون جناب فرزانه از دوستان نزدیک صادق خان هدایت بوده و از نوادر کسانی که هدایت، تو روزایی که از همه بریده بوده، باهاش ارتباط داشته، این کتاب می تونه منبع موثقی باشه در مورد هدایت. متاسفانه پول به اندازه کافی همراهم نبود که همون موقع بخرم اما در اولین فرصت اقدام به خریدشون می کنم و در اولین فرصت بعدی اقدام به خوندنشون. آخه اونقدر کار و درس ریخته سرم که کتاب پیکر فرهاد مدتهاس نیمه کاره مونده. هرچی هم می دوییم به این استادا نمی رسیم
*
خیلی وقته دیگه چیزی به این راحتی نمی تونه بغضم رو تبدیل به گریه کنه اما همون سه شنبه که رفتیم ولی عصر از ظهر بارون شدیدی می بارید. 2تا پسر بچه کوچولو حدود 7-8 ساله شاید، توی اون بارون و سرما جلوی یک مغازه ای ایستاده بودن آکاردئون می زدن. با دیدنشون بغضم تبدیل به اشک شد. دلم می خواد اونقدر پول داشتم که می تونستم یک خونه بزرگ مال این کوچولوهای ناز بسازم، تا بتونن هرروز بدون هیچ نگرانی از سرما و گرما و غم و غصه مدرسه برن، بازی کنن، بخندن، شاد باشن، بچه گی کنن. حالا این آدم پولدارا هی بلدن برن مسجد بسازن که یا آدما برا دستشویی رفتن ازش استفاده کنن یا نهایتش 4تا پیرزن پیرمرد که آخر عمری یاد آخرتشون افتادن بیان توش نماز بخونن. هیچ بی خانمانی هم نتونه ازش استفاده کنه. همشم می گن مسجد خانه خداست. این چه خونه خداییه که شب یک بی سرپناه نمی تونه بره زیر سقفش بخوابه، من نمی دونم

خب اینم تلافی 3 هفته آپ نکردن. ضمنا یک دنیا تشکر از دوستای خوبم که سراغمو گرفتن. قول می دم اینبار زودتر آپ کنم

ترس و کرامات الفنون

2005-10-20T23:24:00.000+03:30

ظاهرا این روزا تموم شدنی نیست. مسیری طولانی تر، این بار از جام جم تا سرافراز،همونجایی که هرروز عده ی زیادی توی صف جلوی سفارت کانادا ایستادند. خوش به حالشون!!؟ نمی دونم شاید آره شایدم نه!، مهم اینه که مطمئن شدم، به خودم، تصمیمم و عملکردم، هرچند یک روز از پادرد می شلیدم. وقتی چیزی رو خواستی اما به بهانه ی در دسترس نبودن یا دور بودن هدفت بی خیالش شدی فکر نکن خیلی منطقی رفتار کردی، با احتمال خیلی زیاد ترسیدی

کم کم کرامات دولت جدید داره تو محیط آکادمیک هم خودش رو نشون میده. تو دانشگاه ما کارت دانشجویی توسط حراست دانشگاه صادر می شه! پسری که اومده بود کارت بگیره مشکل عکس داشت! حالا بازم می گیم به دخترا می گن آرایش دارین که البته اونم بی معنیه اما فکر کنید مشکل عکس یک پسر اونم تو عکس 3 در 4 چی میتونه باشه؟ طرف ریش پرفسوری داشت، بهش گفتن ریشت مدل داره!!!؟
بیشتر پست های کلیدی دانشگاه ها و دانشکده ها افتاده دست یک مشت آدمی که مشخصه شایسته بودنشون در دولت شایسته سالار ریش و پشمشونه. نمی خوام عقاید این آدم ها رو به سخره بگیرم اما دقت کردین در بین این قشر، آدم نرمال کم پیدا می شه. یک جور عقده روانی در بین اکثریتشون دیده می شه، پرخاشگری، بی ادبی، عصبیت و دور بودن از آداب معاشرت اجتماعی از خصیصه هائیه که به وفور بین این عده دیده می شه. چرا؟ ریشه این عقده ها کجاست؟
زیبا بودن و زیبایی دیدن به آدم آرامش میده پس چرا زیبایی ها رو نبینیم و زیبا نباشیم

این روزا

2005-10-06T13:19:00.000+03:30

ولیعصر رو از جلوی بوف تا میدان ونک پیاده گز می کنم. آدما از کنارم رد می شن یا من از کنارشون. تقریبا اکثرشون دارن میدون، برای رسیدن! به کجا؟ به چی؟ خوش به حال اونایی که می دونن. این مشغله زیاد مردم هم گاهی مفیده. اینطوری وقتی پریشونی و می خوای خیابون طویل ولیعصر رو تو افکارت غوطه بخوری و پایین بری دیگه کسی فرصت نداره پیش خودش فکر کنه دختره مجنون شده. آدما رو نگاه می کنم و ماشینای ردیف شده پشت هم، گاهی با یک سرنشین گاهی 2تا و گاهی 6تا. افکارم پراکنده س، فکرای جورواجور که قاطی هم هی میان و میرن. بعد یکدفعه یکی اون وسط جون می گیره و بقیه رو بیرون می کنه. درست مثل اینکه چند نفر سر اول وارد شدن به جایی کش مکش می کنن بعد یکی میاد بدون هیچ توجهی سرش رو میندازه زیر و وارد میشه. همه کارای آدما خودخواهانه س از جمله دوست داشتنشون. فقط وقتی حاضریم پیش کسی که بهمون نیاز داره باشیم که خودمون باهاش حال کنیم. چه طرز فکرت این باشه چه نباشه واقعیت همینه. کاملا هم طبیعیه. خب از آن گناه که نفعی رسد به غیر چه باک؟ اما وقتی به این فکر می کنی که اونایی که دوست دارن این مدلی دوست دارن یک کمی تو ذوقت می خوره. آدمای دوست داشتنی ذهنت کم میشن. کم و کم تر تا جایی که دیگه هیچ کس نیست حتی خودت. زندگی با منطق خشک چقدر سخته. شاید گاهی لازم باشه دنبال دلایل منطقی نباشیم اونوقت زندگی هم لذت بخش میشه
کم کم زمین خیابونا داره پوشیده میشه از برگای زرد اما این بارون پاییزی کجاست؟ می رسم میدان ونک، چقدر زود، کاش دورتر بود. چه فایده، به هر حال یک روزی باید برسم. این روزا اینطوریم

شوق آموختن

2005-09-30T14:00:00.000+03:30

همیشه فصل پاییز رو دوست داشتم و دارم. پاییز اوج هنره. رنگ هاش که زیباترین تابلوهای نقاشی رو خلق می کنن، موسیقی زیبای بارونش، عطر خاک بارون خوردش و همه اینا وقتی با شور و شوق بچه ها تو روزای اول مهر همراه می شه آدم رو سر ذوق میاره. شوق به آموختن رو تو آدم زنده می کنه. از وقتی که رتبه ها اعلام شده بود روزشماری می کردم برای اعلام نتیجه دانشگاه ها و ثبت نام. روز انتخاب واحد کلی دلم گرفت، حس غربت می کردم، دلم برای شریف و بچه ها تنگ شده بود اگرچه وقتی هم که می رم شریف جای خالی بچه ها دلمو تنگ می کنه. از یک هفته قبل از شروع کلاس ها، مثل بچه های کلاس اولی ذوق شروع مدرسه ها رو داشتم. برای خودم کیف وکفش و دفتر و مداد خریدم. وای که چه حس خوبیه دوباره سر کلاس نشستن، رد سفید گچ روی تخته سبز رنگی که، حتی تو شریف گاهی رنگش قرمز می شد، اما همیشه بهش می گن تخته سیاه، تو خیابون انقلاب از این کتابفروشی به اون کتابفروشی دنبال ساکورایی گشتن و اون وسط تو کتابفروشی ساینا بین کتاب های رمان و شعر و هنر و فلسفه غرق شدن. بوی کاغذ تو نشر خوارزمی و امیرکبیر آدم رو مست می کنه. انقلاب تنها مکان شلوغ و پر دود و ترافیکیه که آدم از راه رفتن توش لذت می بره. خیلی حس خوبیه وقتی ساعت 11 کلاس داری و ساعت 8 می رسی دانشگاه بری یک جای دنج روی چمن هایی که دورتادورش رو درخت های کاج گرفتن به درختی تکیه بدی و کتاب بخونی و لذت ببری
من هیچ جا اینقدر کاغذبازی ندیده بودم و این مدت تو دانشگاه مدام در حال کوه پیمایی، بین دانشکده که تو کوه پایه ست و آموزش و امور خوابگاه ها که قله ست، بودم. در عرض این یک هفته هر روز ساعت 7 صبح از خونه می زدم بیرون و ساعت 7 شب خسته و کوفته برمی گشتم. اینجا همه کارهای ثبت نام دستی انجام می شه در حالیکه تو شریف بچه ها آنلاین ثبت نام می کنن.غذای دانشگاه فجیع ترین غذایی بود که تو عمرم خوردم. خوابگاه سایت کامپیوتر نداره. سرعت اینترنت دانشگاه افتضاحه. اما در عوض اینجا استادا با بچه ها دوستن. راحت می شه باهاشون ارتباط برقرار کرد. دکتر سپنجی تنها استادیه که وقتی ریاضیات مربوط به فیزیک رو درس میده من خسته نمی شم و بعد از یک ساعت و نیم هنوزم قابلیت نشستن سر کلاس رو دارم. تازه دلتون بسوزه دکتر غفوری رییس دانشکده مون گفته اگر عاشق شدین بیایین به خودم بگین، خب دیگه این مشکلمون هم حل شد. دیگه چه مشکلی داریم ما!؟
با همه ی سختی هاش هفته ی لذت بخشی بود. یعنی اگر بتونی گاهی اوقات به اتفاقاتی که داره زیر پوست شهر میفته فکر نکنی می تونی لذت هم ببری
اگر دیر به دیر آپ می کنم ببخشین دیگه با این سرعت اینترنت به سختی میشه آپ کرد اما تقریبا به وبلاگ همه دوستان سر می زنم. کامنت ها و ایمیل ها رو هم چک می کنم و اینطوری کم تر حس غربت می کنم

شبانه

2005-09-22T21:40:00.000+03:30

ساعت 1:15 نیمه شبه. همه خوابند. هرچی غلت می زنم خوابم نمی بره. بلند می شم و از پنجره بیرون رو نگاه می کنم. آقایی داره کاغذهای تبلیغاتی رو لای در خونه ها میذاره. نمی فهمم چرا وقتی کاغذ لای یکی از درها باقی نمی مونه اینقدر تلاش می کنه که یک جایی براش پیدا کنه. حالا یک خونه اون تبلیغ رو نبینن چطور می شه؟ خب شاید بین همه این خونه ها همون یک خونه مشتری باشه، هان!؟ نارنجی پوشی در حال جمع کردن زباله ها در گوشه ای از کوچه ست تا ماشین شهرداری بیاد همه رو ببره. گربه ای هم اون وسط عروسی گرفته. تک و توک پنجره ای روشنه. چقدر آدم بی خواب! یا شایدم بی تاب! البته هنوز سرشبه، حداقل برای من که هرشب ساعت 3و4 می خوابم. ماشین پرایدی رد میشه، یک لحظه صدای گروپ گروپ تو کوچه می پیچه و بعد، سکوت. به آسمون نگاه می کنم. شبای همیشه بی ستاره تهران. فقط یکی دوتا. چقدر این کوچولوهای نورانی عظمت دارن و چه زندگی پر فراز و نشیبی. گرمای ذوب کننده و سرمای منجمد کننده. روشنایی خیره کننده و تاریکی مطلق. غول سرخ و کوتوله سفید. تجربه نهایت عظمت و پستی. درست مثل زندگی خیلی ازما آدما. اما ستاره دقیقا بعد از پستی وارد دوران اوج میشه. فقط مثل بعضی از ما آدما. ابری یواش یواش روی اون 2تا ستاره رو هم می پوشونه. اما شبای تهران همیشه پره از ستاره های چشمک زن متحرک. همونایی که حامل کلی اتفاقات خوب و بدن. پر از شادی و غم. با بلند شدنشون از زمین دلی تنگ می شه از فراغ و دلی شاد از وصل. یکی میره برای رسیدن به اوج و یکی برای رفتن به قعر. یکی برای زندگی و یکی مرگ و ... . چراغ ها یکی یکی خاموش می شن. اما من هنوزم بی خوابم. شایدم بی تاب

بی صدهزاران مردم، تنهایی
با صدهزاران مردم، تنهایی

وقتی شعر زیبای اخوان ثالث با اجرای زیبای رضا صادقی همراه می شه دوست داری هرروز و هرساعت و هردقیقه از زمان باقی مونده تا لحظه دیدار رو به لحظه دیدار گوش بدی، حالا می خواد یک ساعت باشه می خواد یک سال

ببخشید نتونستم فایل صوتیش رو پیدا کنم

ممنوعه 2

2005-09-17T02:05:00.000+04:30

متنی که در ادامه اومده قسمتی از نامه به یک دوسته که اعتقاد به حیوانی بودن سکس داشت!؟ ( ایشالا نداره دیگه ) و البته نظر منم هست دیگه

گرسنگی غریزه ست. آدم وقتی درست و به موقع (وقتی گرسنه می شه) و به اندازه غذا بخوره، هم از خوردن لذت می بره هم نیاز غذایی بدنش رو برای تامین انرژی فراهم می کنه. اما وقتی فقط برای لذت بردن غذا بخوری یا تعریف مفیدی برایش نداشته باشی فقط جنبه حیوانی پیدا می کنه، آدم عادت می کنه به خوردن، هروقت حوصله ش سر میره، میره سر یخچال و اگرچه لذت آنی به همراه داره اما نتیجه اش میشه چاقی، بیماری، افسردگی و در نهایت تنفر از خوردن. دیدی آدم ها می گن اگر دوتا چیز تو دنیا نبود خوب بود، یکی خوردن یکی خوابیدن. همه غرایز همین طورند. کمال جویی غریزه خیلی خوبیه اگر تعریف درستی ازش داشته باشی و برای رسیدن بهش برنامه درستی داشته باشی یعنی از راه درستش بری. در غیر اینصورت باعث میشه خیلی از خصلت های بد مثل سلطه جویی، دروغ، زیر آب زنی و خیلی چیزای دیگه در آدم به وجود بیاد
همین غریزه قشنگ دوست داشتن و دوست داشته شدن رو ببین. چرا خیلی ها که همدیگر رو خیلی دوست دارن بعد از مدتی با هم مشکل پیدا می کنن؟ چون تعریف درستی ازش ندارن. دوست داشتن رو با مالکیت اشتباه می گیرن. هیچ فردیتی دیگه برای هم قائل نیستن و غیره
در مورد مقوله سکس هم همینطوره. من هم زمانی مثل تو فکر می کردم فقط جنبه حیوانی داره. اما مدتی راجع بهش فکر کردم. دنبال فوایدش گشتم. هیچ چیزی بدون فایده نیست. میدونی، متاسفانه توی فرهنگ و حکومت مذهبی ما سکس خلاصه شده توی ارضای نیاز جنسی که میزانش هم تعداد دفعات و زمانشه. وسیله ای برای ارضا شدن، تولید مثل، وظیفه زناشویی که از این غریزه فقط خصلت حیوانی میسازه. جامعه ای که ما توش بزرگ می شیم سکس رو به فحاشی های روزمره در ادبیات و فرهنگش تبدیل کرده. البته این دید کاسب کارانه در طول تاریخ بوده، کتاب ها رو نگاه کن. وجود مراکز فحشا و زنان و مردان تن فروش، حتی کمتر نویسنده ای پیدا میشه که به این مقوله دیدگاه عمیق و هوشمندانه داشته باشه. برای همینه که حکومت ها و ادیان این غریزه رو به یک میوه ممنوعه تبدیل کردن. یک تابو
اما من تعریف قشنگی برایش پیدا کردم. میل به یکی شدن. وحدت وجود. آدم وقتی کسی رو دوست داره، می خواد که باهاش یکی بشه. می خواد اونقدر در آغوش بفشاردش که با هم یکی بشن. و سکس ارضا کننده این حسه. حس رسیدن به وحدت. وقتی کسی رو پیدا کنی که دوستش داری و بتونی باهاش یکی بشی میشه مثل دو تا موج که باهم تداخل سازنده دارن. هارمونی و توازن روح و ذهن و جسم. میدونی نیرو و انرژی ناشی از اون چه کارهایی که میتونه بکنه؟ تازه لذتی که از این رابطه بدست میاد می تونه باعث استحکام حس قشنگ و لذت بخش دوست داشتن بشه، چون هردو طرف لذت بزرگی رو به هم هدیه می دن
عزیز من، همیشه توی تمام پدیده های خلقت جنبه های قشنگ هم وجود داره. سعی کن قشنگی هاش رو ببینی تا همیشه لذت ببری

ممنوعه 1

2005-09-15T16:06:00.000+04:30

چند وقت پیش خواهر کوچیکم می پرسید چرا غریزه جنسی درون ما وجود داره؟ غریزه ای که هیچ خاصیتی جز تولید مثل نداره. به عبارتی در وجود این حیوان تکامل یافته ی باشعور، یک غریزه تماما حیوانی چه نقشی داره؟ ( اینا رو من می گم نه خواهرم ) این رو از خیلی از دوستان و آشنایان هم شنیدم. غریزه حیوانی!!! حتی یکبار که برای یک نفر توضیح می دادم که نیاز جنسی می تونه جلوه های زیبایی داشته باشه، جواب گرفتم: نه در عمل!؟

پ.ن: این عکس مال سایت کسوف نیست. یعنی راستش من یک عکسی از ایت سایت داشتم که اصلا سیب و اینا توش نبود. اینی که می بینین نتایج فتوشاپ کاری خودمه فقط فراموش کردم اون آدرس سایت کسوف رو از پایینش بردارم

عاطفه

2005-09-14T14:21:00.000+04:30

نیکی و بدی که در نهاد بشر است...... شادی و غمی که در قضا و قدر است
با چرخ مکن حواله کاندر ره عقل...... چرخ از تو هزار بار بیچاره تر است

اونایی که با کمک کردن و دیدن خنده رو لب های بچه ها حال می کنین، اونایی که برای داشتن آرامش دنبال عاطفه می گردین، اونایی که پولتون زیادیه و نمی دونین باهاش چه کار کنین و ... یک سری به موج پیشرو بزنین پشیمون نمی شید

می دونستین سعدی هم شعر عاشقانه داره؟ می گه
بیا که در غم عشقت مشوشم بی تو
بیا ببین که در این غم چه ناخوشم بی تو
شب از فراغ تو می نالم ای پریدخت سا
چو روز گردد گویی در آتشم بی تو
دمی تو شربت حلمم نداده ای جانا
همیشه زهر فراغت همی کشم بی تو
اگر تو با من مسکین چنین کنی جانا
دو پایم از دو جهان نیز درکشم بی تو
پیام دادم و گفتم بیا خوشم می دار
پیام دادی و گفتی که من خوشم بی تو

نیروی وحشی

2005-09-09T20:44:00.001+04:30

تشکر از همه دوستای عزیزم بابت تبریک. گفته بودم زود زود میام. حالا این آبتین می خواد دستی دستی ما رو بفرسته بریم. نمی شه آقا نمی شه. من آدم متعهدی هستم الکی که نیست. بگذریم

دانته در کمدی الهی می گه: آن گاه که انسان به عشق راستین اجازه ی ظهور دهد آن ساختارهای نهادینه ی پیشین نابود می شود و توازن هرچه درست و حقیقت می پنداشتیم، برهم می خورد. جهان زمانی حقیقی است که انسان عشق را بشناسد ... پیش از آن زندگی می کنیم با این خیال که عشق را می شناسیم اما شهامتش را نداریم تا آنطور که هست با آن روبرو شویم
عشق نیرویی وحشی است. اگر بکوشیم مهارش کنیم نابودمان می کند و اگر بخواهیم اسیرش کنیم ما را به بردگی می کشد. اگر سعی کنیم آن را بفهمیم در سرگشتگی و حیرانی برجایمان می گذارد
این نیرو در جهان است تا به ما شادی ببخشد، تا ما را به خدا و به هم نزدیک تر کند و اما باز اینطور که امروز عشق می ورزیم برای هر دقیقه آرامش باید یک ساعت اضطراب بکشیم

خب من کاملا با دانته موافقم. اگرچه زمان دهانت را می بویند مبادا گفته باشی دوستت دارم، دلت را می پویند مبادا شعله ای در آن نهان باشد، گذشته اما هنوز هم عشق به نوعی ممنوعه ست. هنوز هم آدم ها از اینکه دیگران پی به عاشق شدنشون ببرند گریزانند. حتی در ابراز این عشق به شخص مقابل هم تعلل دارند. بگذریم از اینکه بعضیا به خودشون اجازه تجربه عشق رو هم نمی دن چون می ترسن دو دو تاشون نشه چهارتا. خب دیگه فکر کنم واضحه که جرات تجربه ممنوعه نتیجه اش چیه. قدم گذاشتن به آنسوی حصارهای ذهنی یعنی همون شکستن ساختارهای نهادینه. شجاعت می خواد
به نظر من متاسفانه اونچه که این روزها تعبیر به عشق میشه، در اکثر مواقع از 2 حال خارج نیست، عادت یا تجربه ارتباط با جنس مخالف. برای همینم هست که می گن با زمان عشق فراموش میشه

نمی دونم چطوریه که گاهی اوقات این وبلاگ من به ازای هر کامنتی آپ میشه. من گاهی حتی فراموش می کنم مطلب جدید که می نویسم پینگ کنم چه برسه به اینکه بخوام الکی پینگ کنم. اگر می دونید مشکل چیه بگید درستش کنم تا هربار نیایید اینجا ببینید خبری نیست بعد منو فحش بدید

چرت و پرت

2005-09-07T17:28:00.000+04:30

خب بالاخره ما مستقر شدیم. البته یک هفته ای میشه. اگه بخوام محل خونه جدید رو توصیف کنم میشه چیزی تو مایه های ولنجک تهران. ظاهرا امسال بخت ما با ولنجکه، آخه جواب های فوق هم اومد، اولین جایی که دوست داشتم شریف بود که خب نشد که بشه، دومیش شهید بهشتی بود. حالا باید 21ام برم برای ثبت نام. آهان داشتم از منزل نو می گفتم. یکی از مزایای این خونه اینه که بهترین پیتزا فروشی و ساندویچ سرد قم سر کوچه ماست. البته ساندویچ هاش مثل هایدا که نمیشه. می گم هرکس منو نشناسه و اینجا رو بخونه فکر می کنه وبلاگ مال رابعه اسکویی ( همون شبنم خانم چاقالو ) ِه، از بس که من اینجا حرف از غذا زدم. خلاصه تا دلتون بخواد اینجا رستوران و سوپر و بوتیک های لوکس و گرون فروش داره، اما دریغ از یک کافی نت. روزای اول که اومدیم اینجا از منزل دسترسی به اینترنت نداشتم، یک روز رفتم سراغ کافی نت، نکته باحالش اینجاست که از فروشنده یکی از مغازه ها سراغ گرفتم. گفت: این کوچه کناری نگاه کنید، ساندویچ فروشی که هست احتمالا کافی نت هم هست!!!!!!!!!!.... منم برای اینکه بچه ضایع نشه ازش تشکر کردم و اومدم بیرون اما دیگه نتونستم جلوی خودم رو بگیرم، شرمنده

راستی تبریک می گم جناب قالی باف خوش تیپ هم که سیزدهمین شهردار تهران شد، امیدوارم بتونه ثابت کنه عدد 13 نحس نیست

از آنجایی که بنده تا 10 – 15 روز دیگر به منظور کسب علم و دانش و صد البته معرفت روانه دیار کفرانگیز ( عجب ترکیبی ) تهران می شوم لذا در چند روز اخیر زود به زود آپ می نمایم باشد که شما از کرامات اینجانب مستفیض گردید و خداوند نیز مرا مرهون الطاف خویش فرموده ثوابی عنایت فرمایند. خلاصه که ذخیره کنید دیگه ممکنه نتونم زود زود بنویسم

برای حسن ختام: به دنبال کسی نباش که بتونی باهاش زندگی کنی بلکه به دنبال کسی باش که نتونی بدون اون زندگی کنی

لذتِ باورِ مرگ

2005-09-03T12:58:00.000+04:30

مرگ، تنها واقعیتی که در مورد همه انسانها، فقیر و غنی، کوچک و بزرگ، پبر و جوان، زن و مرد، خوب و بد، همه و همه مشترک است. تقریبا 99% آدم ها از این کلمه سه حرفی گریزانند. حرف زدن راجع بهش رو دوست ندارند چه برسه به فکر کردن. یادآوریش رو مایه غم و اندوه و ناامیدی می دونند و حتی گاهی علنا اعتراف به ترس از مرگ می کنند. اما من فکر می کنم اگر با مرگ به عنوان واقعیتی که هر لحظه ممکنه رخ بده روبرو بشیم اونوقت تمام تلاشمون رو می کنیم که کوچکترین فرصت ها و لحظات رو برای لذت بردن از دست ندیم. به غم و غصه بگیم جل و پلاسش رو از زندگیمون جمع کنه و بره. می تونیم زندگی سرشار از لذت های ناب داشته باشیم، حتی اگر عمر این زندگی لحظه باشه. لحظات برگشت ناپذیرند چون من همیشه من نیستم
این نوع نگرش به انسان شجاعت و شهامت میده. شهامت خود بودن. رها و آزاد بودن. دوست داشتن. لذت بردن. شجاعت بیان. بیان قشنگ ترین جمله دنیا. دوستت دارم
یاد صادق هدایت و نوشته هاش افتادم که آدم ها معتقدند باعث افسردگی و ناامیدی میشه اما من معتقدم آدم می تونه از آثار هدایت انگیزه زندگی پیدا کنه چون می بینه شرایط تا چه حد ظرفیت بد شدن داره

عاشق ماهی

2005-08-24T12:52:00.000+04:30

مکان ها و زمان ها به خودی خود معنا ندارند، این خاطرات ماست که بهشون معنا میده. پریروز که از ولیعصر می گذشتم، دیدم خیلی از نقاط این خیابون برام معنا پیدا کرده اند. سینما قدس، ساعی، نایب، حتی اداره پست ولیعصر، مکان هایی که تا چند وقت پیش بارها و بارها چه بی تفاوت از جلوشون رد شده بودم یا بعضی اوقات اصلا نمی دیدمشون. اما اینبار

قزل آلا خلاف جهت آب حرکت می کنه به خاطر همین بعضی هاشون تلف می شن اما اوناییشون که زنده می مونن گوشتشون حسابی سفت و خوشمزه ست. محلی ها بهش می گن نترس ماهی یا عاشق ماهی ( با سکون قاف ). آخه اگه نترس نبود که عاشق نمی شد
فیلم ماهی ها عاشق می شوند و رستگاری در 8:20 رو دیدم. اولی رو قبل از ناهار دیدم. با اون غذاهای رنگارنگ و خوشمزه ( از قیافش می گم ) حسابی شکمم به صدا افتاده بود تازه بعدشم نمی تونستیم بریم ناهار چون جایی کار داشتیم اما در عوض بعدش رفتیم یک پرس تور مکزیک نوش جان فرمودیم، از همه بیشتر سیب زمینی تنوری کنارش چسبید. بعد هم به عنوان دسر یک عدد مافین شکلات اونم داغ، جاتون خالی. به نظرم طراحی صحنه و لباس فیلم خیلی خوب بود بخصوص آشپزخونه ش
کسی رستگاری در 8:20 رو دیده؟ شهاب حسینی نقش یکی از همون هایی رو بازی میکنه که خودشون رو از تمام لذات دنیوی محروم می کنند و از طرف خدا مامورند! تا دنیا رو به کشتارگاه تبدیل کنند و با قتل و کشتار و بگیر و ببند و اسیدپاشی و ... ریشه فساد و فحشا رو از روی زمین بکنند و ملکوت خدا رو به زمین بیارن. اما من نفهمیدم این طرز فکر چه ربطی به فلسفه هایدگر داره، چون اولین نما از اتاق شهاب حسینی کتاب فلسفه هایدگر روی میز و عکس هایدگر به دیوار اتاقشه

اتفاقاتی از این نوع باعث می شه آدم به فکر بیفته که بعضی اوقات چقدر ممکنه دیر بشه، دیر برای داشتن خیلی چیزها، برای انجام خیلی کارها، برای تجربه لذت ها، برای گفتن خیلی حرف ها. حتما می فهمی چی می گم

عنوان لازمه!؟

2005-08-20T13:01:00.000+04:30

*
کسی گفته: اگر یک چیزی رو خیلی مصرانه می خواهی اون رو رها کن، اونوقت اگر برگشت تا ابد مال تو میمونه، اگر نه اون مال تو نبوده که باهاش شروع کنی
این جمله ایه که در ابتدای فیلم پروپوزال از زبان دایانا ( دمی مور ) گفته می شه. از یک دیالوگ دیگه این فیلم هم خوشم میاد، اونجایی که دیوید ( وودی هارلسون ) در حالیکه اسلایدهای معماری های عظیم رو نشون دانشجوهاش میده آجری در دست می گیره و میگه : این آجره، اما وقتی آجر بخواد چیزی بشه ... و اسلاید بعدی ... وقتی آجر بخواد چیزی بشه، فراتر از اون چیزی که هست ... اسلاید بعدی ... چیزی که باید باشه
و بالاخره سکانس خداحافظی دایانا و جان گیج ( رابرت ردفورد ) تو ماشین. نگاه دایانا که می گه میدونم داری دروغ می گی برای آزادی من و مرسی و نگاه جان گیج که می گه می دونم که می دونی
پروپوزال داستان زن و شوهر عاشقی ست که دچار مشکل مالی هستند و در این بین با پیشنهاد یک میلیون دلاری یک میلیونر( جان گیج ) برای یک شب بودن با زن مواجه می شن. پیشنهاد می کنم اگر این فیلم رو ندیدین، گیرش بیارین و ببینین هرچند فیلم قدیمیه ( 1993 ) و قاعدتا اونایی که اهل فیلم اند حتما دیدن

*
بستنی فروشی می گفت از وقتی وبا شایع شده فروشم از روزی 150000 تومان رسیده به روزی 20000 تومان. حالا نکته این جمله چیه؟ وبا!؟ نه. کم شدن فروش این آقا؟ نه. اینکه دولت باید خسارت اینا رو بده؟ نه بابا اونو که دولت 70 میلیونی حتما یک فکری براش می کنه! بذارید بگم، نکته اون روزی 150000 تومانه که میشه ماهی 4500000 تومان و سالی 54000000 تومان!!!!!!!!!! من که تصمیم گرفتم وبا که تموم شد برم بستنی فروشی باز کنم

*
این کامنت دونی من یک مشکلی پیدا کرده. قضیه اینه که وقتی کامنتی اینجا گذاشته میشه یک کپی هم به باکس میلم میره. اما بعضی وقت ها با اینکه کامنت تو باکسم هست اینجا چیزی ثبت نمیشه. کسی میدونه مشکل چیه؟ به هر حال از دوستانی که کامنت می ذارن اما ناپدید میشه معذرت می خوام، منم نمی دونم مشکل چیه

پ.ن: نظر به اینکه دوستان جهت همکاری در شغل شریف بستنی فروشی ابراز تمایل کردند لازم به ذکر است که هرگونه همکاری را با آغوش باز پذیراییم. البته جهت رعایت شئونات اسلامی که صد البته الزامی ست همکاری آقایون رو هم می پذیریم منتها نه با آغوش باز. درضمن از هرگونه سرمایه گذاری در این راستا نیز استقبال می شود چون بنده در حال حاضر آس آس آسم و پاسم ، ولی عاشقونه، ی دل دارم که داشتنش گرونه
بعضی وقت ها چقدر این شکلک های یاهو مسنجر لازمه

باورهای غلط و ثروت بادآورده

2005-08-14T17:53:00.000+04:30

آورده اند روزی در مکتب استادی مشغول تدریس بود. گربه ای داخل شد و شروع به میو میو کرد. استاد دستور داد شاگردان گربه را گرفته در قفس کنند. و این کار هر روز موقع درس استاد انجام می شد. سال ها گذشت، استادان دیگر آمدند و رفتند و شاگردان دیگر نیز و آن گربه بمرد اما همچنان هنگام درس گربه ای را در قفس می کردند و از فواید و تاثیرات در قفس کردن گربه بر یادگیری شاگردان رساله ها نوشتند

خونه قبلی که بودیم در همسایگی یک خانم تنهایی زندگی می کرد. شوهرش مرده بود و 2تا از پسرهاش هم تو جنگ کشته شده بودند. 2تا پسر دیگه هم داشت که ازدواج کرده بودند و رفته بودند. معروف بود که این خانم در عالم خواب و بیداری حضرت زینب و حضرت زهرا رو دیده و هربار ازشون شال سبز و تربت گرفته و جالب اینجاست که گاهی اوقات توی مراسم های عزاداری کسانی هم که کنارش نشسته بودند تایید می کردند که یکدفعه حال این خانم بد میشه و بوی عطر می پیچه و نور سبزی هم دیده میشه. ( اونموقع هنوز این تسبیح هایی که تو تاریکی از خودشون نور می دن زیاد نبود برای همینم ملت خوب سر کار می رفتن). نمی دونم والا هدف این خانم چی بود از این کار چون حداقل سود مادی نداشت براش اما خوب مردم باورش کرده بودند چون خانم مهربونی هم بود و ضمنا مادر شهید هم بود. امروزه هم از این دست باورهای غلط کم نیست. اگر مشهد رفته باشین و سری هم به حرم امام رضا زده باشین حتما پنجره فولاد و خیل عظیم جمعیتی رو که با طناب خودشون رو بستن به این پنجره دیدین. یا پول های کلانی که مردم برای گرفتن حاجتشون تو جیب تولیت حرم می کنن تا روز به روز بر ثروتشون افزوده بشه. کافیه با یکی از راننده های مطلع مشهد گشتی تو شهر و اطرافش بزنید تا بفهمید تقریبا نصف مشهد زمینهاش برای آستان مقدسه. یکی از همین راننده ها می گفت مردم نذر می کنن و از خود آستان مقدس گوسفند می خرند تا غذا بدن، همون غذای حضرتی که خیلی تو مشهد معروفه، جالب اینجاست که هر گوسفند رو به 3-4 نفر می فروشند. حالا همین داستان در مقیاس کوچکتر تو قم هم تکرار میشه. خلاصه که این ساده لوحی و باورهای غلط این مردم هم برای یک عده منبع درآمدی خوبی شده. البته این مساله به موردهای مذهبی هم محدود نمیشه. اعتقاد مردم به فال قهوه و نخود و ورق و ... که روز به روز هم مدل های جدیدش به بازار میاد! یا پولی که تو جیب رمال ها و دعانویس ها میره همه از همین نوعه. ریشه این رفتارها که در طول تاریخ هم وجود داشته چیه؟ میشه بگیم همه مردم اینقدر ساده لوحند؟

دیوانه

2005-08-07T17:51:00.000+04:30

دیوانه بمانید اما مانند عاقلان رفتار کنید. خطر متفاوت بودن را بپذیرید اما بیاموزید که بدون جلب توجه متفاوت باشید

حتما بیشتر شما با جمله بالا آشنا هستید. جمله ای که پشت کتاب "ورونیکا تصمیم می گیرد بمیرد" از قول پائولو کوئلیو نوشته شده. یا اون داستان قدیمی که جادوگری آب چاهی رو که مردم ازش می نوشیدند مسموم کرد و همه مردم دیوانه شدند غیر از پادشاه و خانواده اش که چاهی جداگانه داشتند. مردم که تصمیمات شاه از نظرشان نامعقول بود او را دیوانه خواندند و گفتند که شاه باید برکنار شود. ملکه ظرفی از آن آب طلب کرد و چون پادشاه و خانواده اش از آن نوشیدند آن ها نیز به جمع خردمندان! شهر پیوستند و مردم از برکنار کردن شاه پشیمان شدند
مدت زیادیه که این سوال ذهنم رو مشغول کرده که واقعا دیوانه کیه؟ دنیای آدم های دیوانه چه شکلیه؟ آبی شون چه رنگیه؟ سفیدشون؟ سیاهشون؟ خوشحالیشون از چه جنسیه؟ آزادی براشون چه شکلیه؟ عشق براشون چه رنگیه؟ وسعت دنیاشون چقدره؟
اگه قرار باشه یک روز همه آدم ها نقاب های روی چهره هاشون رو بردارند و طوری رفتار کنند که هستند، اونوقت فکر کنم به جای اینکه چندتا دیوونه خونه برای شهر بسازند مجبور باشند برای دیوونه خونه چندتا شهر بسازن برای عاقل های دیوانه
اطرافیانتون رو تو ذهنتون مرور کنید. چقدر دیوانه، از نظر شما البته، بینشون وجود داره؟ اصلا شما به کی می گید دیوونه؟ به نظرتون دنیای دیوونه ها چه شکلیه؟ یا اگر خودتون هم جزو دیوانه ها هستید برام دنیاتون رو توصیف کنید
گاهی اوقات که با صدای بلند دیوانگی می کنم، می دونم که آدم های دوروبرم تو دلشون می گن نازی بچه حسابی قاطی کرده و من تو دلم بهشون می خندم. چقدر لذتبخشه این خنده و چقدر تاسف برانگیزه اون حس دلسوزی آدم ها

راستی چند روز پیش نزدیک بود بی عاطفه بشین. قضیه این بود که بنده یک جعبه شیرینی از یکی از شیرینی فروشی های معتبر شهر خریداری کرده بودم. جاتون خالی ردیف روی جعبه خالی شده بود که خواهر گرامی از بین مواد درون شیرینی یک عدد دم مارمولک کشف فرمودند! بنده هم همون شب دچار سرگیجه و تهوع شده بودم و ضربان نبضم نامنظم شده بود. بیچاره مامانم کلی ترسیده بود. اما خوب از اونجایی که خدا می دونست اگه یک تار مو از سرمن کم بشه جماعتی از بندگانش از غصه دق می کنند عزرائیل رو از بالین ما مرخص کرد و بنده همچنان اینجا می نگارم. اگرم گاهی چرت و پرت می گم خودتون مشکل دارین که می خونین. جالب اینجاست که وقتی شیرینی رو خدمت جناب شیرینی فروش بردیم فرمودند که این نوع شیرینی های باقلوایی رو نه از من و نه از هیچ جای دیگه نخرید چون مواد داخل این ها شیرینی های مونده ایه که چرخ شده!!! ایول به این همه وجدان کاری

پ.ن: در این روزگاران و در این مرزوبوم، اندیشه، آزادی بیان و آزادی عقیده کلماتی ست که در میان دیوانگان رواج یافته است

فرهنگ استبداد

2005-08-04T17:02:00.000+04:30

مجازات شدن به جرم اندیشه و عقیده، این همون چیزیست که مدتی ست به وفور دیده می شه. نویسنده ها، روزنامه نگارها و وبلاگرهای زندانی شده، تجمع های اعتراض آمیزی که اکترا با دخالت نیروی انتظامی، که کارش برقراری امنیته!!! به زدوخورد می انجامد، نامه های امضاء شده برای سازمان ملل و ... همه حکایت از آزادی بیان و اندیشه در این مرز و بوم داره! اما من اصلا قصدم این نیست که راجع به این موضوع صحبت کنم چون کافیه گشتی در وبلاگ شهر بزنید تا کلی مطلب راجع بهش بخونید. مطلبی که من می خوام بهش بپردازم جایگاه این استبداد در فرهنگ ایرانیه

خانواده اصلی ترین رکن یک جامعه ست. بخصوص در جامعه ایرانی که خانواده از تقدس خاصی برخورداره. بد نیست از همین جا شروع کنیم، ببینیم جایگاه آزادی در این رکن مقدس کجاست!؟ برای زن و مرد ایرانی، محدوده شخصی، پس از ازدواج معنا نداره. بلافاصله بعد از ازدواج هر دو طرف تلاش می کنن که تمام جسم و روح و عقاید و تفکرات دیگری رو تحت سلطه خودشون دربیارن. داشتن دنیای فردی یا حتی فکر کردن بهش از نظر طرفین خطر بزرگی برای بنیان خانواده محسوب میشه. بدون اینکه به این نکته توجه بشه که قراره زندگی مشترک برپایه ی اعتماد و علاقه گذاشته بشه و اگر این دوتا وجود داشته باشه هیچ چیزی نمی تونه تهدید کننده باشه و اگر هم وجود نداره که اون زندگی معنا نداره. خلاصه اینکه بعد از ازدواج مرد میشه ملک زن و زن هم ملک مرد

با گسترده شدن خانواده و اضافه شدن بچه، این قلمرو گسترش پیدا می کنه. از همون زمانی که نطفه شکل می گیره بدون اینکه در هیچ دفتری ثبت بشه سند شش دانگ بچه به اسم پدر و مادر می خوره. سند غیر قابل انتقال به صورت مادام العمر.( یک بار این حرف رو در جمعی گفتم، یکی گفت پس به اسم همسایه بخوره!؟ ) اعمال و رفتارو عقاید فرزند باید مطابق با خواسته و میل پدر و مادر باشه در غیر اینصورت با جمله " ازت راضی نیستم" در نرم ترین حالت و یا طرد شدن در شرایط حادتر مواجه می شه و باید این رو هم متوجه باشه که این ها همه در راستای دوست داشتن است.

از خانواده که خارج بشیم وارد جمع اقوام، آشنایان و در کل اجتماع می شیم. رفتارهایی از نوع نپذیرفتن نظر مخالف رو اطرافمون زیاد دیدیم. آدم هایی که به محض اینکه با عمل یا رفتاری که مطابق میلشون نیست، مواجه می شن، جبهه گیری می کنن. ایراد گرفتن از دین و مسلک و آیین افراد گرفته تا آرایش و پوشش و گاهی حتی زندگی خصوصی مردم. ماشالا خودمون هم بازپرسیم، هم وکیل، هم قاضی اون هم از نوع عادلش

واقعا اینگونه رفتار ناشی از چیه؟ این هم تقصیر حکومته؟ من هم مثل خیلی ها عقیده دارم که وقتی انسان در یک جمعی قرار می گیره یا به عبارتی در یک گروه بازی می کنه باید تمام قواعد رو رعایت کنه تا به اون گروه آسیبی نرسونه اما در مقابل گروه هم باید برای فردیت اعضاء احترام قائل باشه.
و در مواقع لزوم اون رو هدایت کنه، نه دخالت. مشکل اینجاست که ما آدم ها فراموش می کنیم که همه ما قبل از اینکه به کسی یا جمعی وابسته باشیم، یک انسانیم با تمام حق و حقوق انسان بودن. یادمون میره که احترام به دنیای شخصی دیگران احترام به خویشتنه. مرز دوست داشتن و تحمیل رو نمی شناسیم. یا شاید برای اینه که فکر می کنیم همیشه این ماییم که راه درست رو می ریم و درست فکر می کنیم

ایکاش مایی که در از آزادی بیان و عقیده و آزادی زندانی سیاسی می زنیم، یاد بگیریم که اینا فقط مربوط به سیاست و سیاستمدار و حکومت نیست. این خونه ای که هربار سقف و در و پنجره ش رو ترمیم می کنیم از پای بست ویران است. به جای اینکه همش دنبال دلیل مشکلات تو حکومت و دین و آخوند باشیم یک کمی هم به خودمون و رفتارهامون رجوع کنیم

با رویش ناگزیر جوانه چه می کنید؟

2005-08-01T15:12:00.000+04:30

گیرم که در باورتان به خاک نشستم
و ساقه های جوانم از ضربه های تبرهاتان زخم دار است
با ریشه چه می کنید؟

گیرم که بر سر این بام بنشسته در کمین پرنده ای
پرواز را علامت ممنوع می زنید
با جوجه های نشسته در آشیان چه می کنید؟

گیرم که می زنید، گیرم که می برید، گیرم که می کشید
با رویش ناگزیر جوانه چه می کنید؟

چند وقتی هست که لینکدونی این کنار آپ دیت نشده. راستش نه وقتش بوده و نه حوصله ش، طی چند روز آینده اگه حالی باشه آپ می کنم در غیر این صورت برش می دارم. اما فعلا این لینک رو داشته باشین که به نظرم حیفه صدای گرم مسعود بهنود رو در صدای بهنود نشنوین. این صدا به من آرامش عجیبی میده برخلاف صدای شاملو که وقتی شعر دکلمه می کنه من رو یاد مرگ میندازه. من با مرگ مشکلی ندارم، نه ازش می ترسم و نه ناراحتم می کنه اما نمی دونم چرا شنیدن صدای شاملو تو دلم رو خالی می کنه. البته به استثنای صداش در کاست شازده کوچولو که خیلی زیاد دوستش دارم

...

2005-07-26T22:36:00.000+04:30

در عشق چه می جویی ای پسر*!؟
عشق، این مسبب تنهایی

مگر نه اینکه به احدی جز معشوق نتوان گفتش؟
و چقدر تنهایی تو کامل می شود آنگاه که تو را از این نیز باز دارند
پس همون بهتر که عاشق نشی. اما اگر روزی خواستی لذت دوست داشتن رو تجربه کنی این رو بدون که باید به لحظات دلخوش باشی، حتی اگر این لحظات محدود به چند ثانیه تو واگن گرم و شلوغ و بدبوی مترو باشه

* فقط بخاطر سبک نگارشه وگرنه دختر و پسر نداره، گیر ندین

لحظه ها

2005-07-21T22:06:00.000+04:30

تنهایی، سکوت، سمفونی مردگان، کولی مست، گوشی آ-800 سامسونگ، خاموشی، نم نم بارون، رگبار، حرکت سنگین عقربه های ساعت، سمفونی مردگان، آیدین، سورملینا، کولی مست

من خوب می دانم که زندگی یکسر صحنه بازی ست
من خوب می دانم
اما بدان که همه برای بازی های حقیر
آفریده نشده اند

به یاد داشته باش
که روزها و لحظه ها هیچ گاه باز نمی گردند
به زمان بیندیش، و شبیخون ظالمانه زمان

beach

رفت

2005-07-17T20:17:00.000+04:30

تا قبل از دانشگاه حداقل هفته ای 4 – 5 شب رو باید می رفتم خونه شون. آخر هفته ها و تعطیلات تابستون رو هم که حتما باید شب پیششون می موندم. دانشگاه که قبول شدم آخر هفته ها که میومدم با اینکه دو روز بیشتر نبودم باید حتما یک روز رو می رفتم پیششون. مادربزرگم همیشه می گفت توی نوه ها عاطفه محبتش از همه بیشتره. روزهای دانشگاه هروقت می خواستم برم تهران با کلی خوراکی های جورواجور بدرقه ام می کردن. شب چله ها را با همون آجیل های بدرقه ای با بچه ها می گذروندیم. همیشه می دونستیم که هروقت بریم خونه پدربزرگ یک جعبه بستنی قیفی پاک توی فریزر انتظارمون رو می کشه. چه شب هایی که با قصه ها و نقل خاطرات مامان بزرگ صبح کردم. خاطره ها یکی یکی توی ذهنم مرور می شن
چهار سالی می شد که مامان بزرگ دچار آلزایمر شده بود. همه آدم هایی که در گذشته ش بودن و خیلی هاشون مرده بودن جلوی چشمش جون گرفته بودن و اطرافیانش رو با نام اون ها خطاب می کرد. خیلی وقت بود که به خاطر آرتروز پا نمی تونست خوب راه بره اما هنوز هم حاضر نبود کسی توی کارها کمکش کنه. از 3 سال پیش که پدربزرگ رفت کم کم رو به خاموشی گذاشت. کم تر حرف می زد. یواش یواش دیگه نتونست راه بره. این اواخر دیگه نه تحرک داشت نه حرف می زد و نه غذا می خورد. فقط درد می کشید. هفته پیش اون هم رفت و برای ما یک دنیا خاطره باقی گذاشت

وقتی خبر رفتنش رو دادن خوشحال شدم. نگید سنگدلم. خوشحال شدم چون دوستش داشتم و نمی خواستم اینقدر درد و رنج بکشه. چون می دونم که هیچ کدوم از ما آدم های مغرور حاضر نیستیم یک روزی اینقدر ضعیف بشیم. چون می دونم مامان بزرگی که حاضر نبود حتی بچه هاش توی کارها کمکش کنن اینطور ناتوان شدن رو دوست نداشت. اما حالا رفت و از همه این سختی ها و دردها آزاد شد. روحش شاد